Αρχική Σελίδα  |  Επικοινωνία  |  Αναζήτηση:
Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017
Cyprus Wine Pages

Πού έγκειται η διαφορά;



Είναι Τρίτη. Ανοίγω το ένα από τα δύο μπουκάλια που προμηθεύτηκα από γνωστή υπεραγορά της πρωτεύουσας. Μια Νάουσσα του Μπουτάρη, το πρώτο εμφιαλωμένο ελλαδικό κρασί. Της εσοδείας 2014, νέο ακόμη. Θυμάμαι ολοζώντανη την εικόνα της τελευταίας Νάουσσας Μπουτάρη, που έτυχε να δοκιμάσω. Εκείνη του 2011. Μου είχε προξενήσει τότε μεγάλη εντύπωση, με τον αρωματικό και γευστικό της πλούτο, με την αυθεντικότητα, τη φινέτσα και τις δυνατότητες παλαίωσης που έδειχνε να έχει. Είχα τότε προμηθευτεί ένα κιβώτιο, σήμερα πια δεν υπάρχει στην κάβα μου ούτε για δείγμα. Η πρόσφατη εσοδεία του 2014, αν και κάπως φτωχότερη σε σχέση με την εξαιρετική χρονιά του 2011, έχει το ίδιο ακριβώς προφίλ: ένα κόκκινο από μια ιστορική οινοποιία της χώρας, γεννημένο από την κορυφαία γηγενή, ερυθρή ποικιλία της Ελλάδος, με τα χαρακτηριστικά αρώματα της λιαστής ντομάτας και της μαύρης ελιάς να πρωταγωνιστούν, χωρίς να νιώθουν, ωστόσο, μόνα στο ποτήρι. Με μια γεύση ελαφρώς πικάντικη, νόστιμη, με τις τανίνες να προσφέρουν έναν στητό σκελετό και την οξύτητα να ισορροπεί και να αναδεικνύει τα πάντα. Ένα κόκκινο της Μητροπόλεως στα 8 περίπου ευρώ στο ράφι, που, αν και δεν είναι το μεγάλο κρασί, βάζει κάτω ουκ ολίγα ομότιμά του, οποθενδήποτε αυτά κι αν προέρχονται.

 

Τετάρτη βράδυ. Ανοίγω τη δεύτερη φιάλη που αγόρασα από την ίδια υπεραγορά της χώρας, στην ίδια περίπου τιμή των 8 ευρώ. Ένα Malbec της ίδιας εσοδείας (2014) από τον ανά την οικουμένη διάσημο οινοπαραγωγό της Χιλής, ονόματι Montes. Αν η Νάουσσα Μπουτάρη είναι γνωστή, κυρίως, σε Ελλάδα και Κύπρο, ο οίκος Montes χαίρει διεθνούς φήμης, καθώς τα κρασιά του φιγουράρουν στα ράφια αναρίθμητων μαγαζιών του πλανήτη, από Ευρώπη μέχρι Αμερική, Αυστραλία και αλλού. Το συγκεκριμένο οινοποιείο παράγει την απλή σειρά, που φέρει το όνομα  Montes, ενώ πιο πάνω στέκει η Montes Alpha και ακόμη ψηλότερα δεσπόζουν κάποιες σαφώς πιο ακριβές και μικρής παραγωγής ετικέτες, όπως, λόγου χάρη, η Montes Alpha M. Σέρβιρα λίγο Montes Malbec του 2014, λοιπόν, στο ποτήρι μου και άρχισα να το απολαμβάνω. Σχετικά πυκνό αρωματικά, με καλό γευστικό πάχος για την κατηγορία του και με μια τονισμένη αίσθηση πικράδας στο τελείωμα, η οποία αρχικώς δεν με ξένισε. Όσο όμως η ώρα περνούσε, το χιλιανό κρασί άρχισε να με κουράζει, για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, με «χάλασε» αυτή η υπόπικρη αίσθηση που άφηνε στην επίγευση και, δεύτερον, με έκανε σχεδόν να αδιαφορήσω γι’ αυτό η αμετάλλακτη, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατανάλωσης, οργανοληπτική του εικόνα. Όπως έπεσε στο ποτήρι το πρώτο δευτερόλεπτο, έτσι έμεινε απαράλλακτο μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αυτό ήταν κάτι που παλαιότερα μπορούσα να ανεχθώ πιο εύκολα, όσο όμως ο χρόνος περνάει και οι απαιτήσεις μου από το κρασί, και δη το κόκκινο, γίνονται μεγαλύτερες, δεν μπορώ να το αποδεχθώ, τουλάχιστον με την ίδια ευκολία με την οποία το αποδεχόμουν παλαιότερα, όταν ήμουν ακόμη όχι και τόσο απαιτητικός. Σήμερα πια αντιμετωπίζω το κρασί όχι ως ένα απλό ποτό, που αρκεί να είναι καλοφτιαγμένο, σταθερό και τίμιο, όπως το Montes. Σήμερα πια θέλω κάτι παραπάνω. Θέλω το κρασί να είναι σε θέση να μου προσφέρει μια τόση δα συγκίνηση, να είναι ικανό να αλλάξει μέσα σε μισή, σε μια ώρα, και να μου αποκαλύψει τον χαρακτήρα του και τις πιο ευαίσθητες πτυχώσεις του. Και αυτό σπάνια το συναντώ σε κρασιά του Νέου Κόσμου, τα οποία συνήθως είναι καλοοινοποιημένα, τεχνολογικά άμεμπτα, συμπυκνωμένα, αλλά στο, τέλος-τέλος, σχεδόν ανιαρά. Μην νομίσετε ότι τα όσα σήμερα καταγράφω αφορούν μόνο στον οίκο Montes, τον οποίο επιστράτευσα απλώς ως παράδειγμα. Κάθε άλλο! Αφορούν όλα εκείνα τα κρασιά-μάρκες του Νέου Κόσμου, που κυκλοφορούν σε όλα τα ράφια του πλανήτη, καμωμένα συνήθως από τις κοσμοπολίτικες ποικιλίες Cabernet Sauvignon, Merlot, Syrah, Chardonnay και Sauvignon Blanc. Όλα εκείνα τα κρασιά που δεν σου επιτρέπουν να τους προσάψεις οποιαδήποτε κατηγορία, ως τεχνολογικά αλάθητα που είναι, αλλά και που δεν σου επιτρέπουν, την ίδια ώρα, να τα θαυμάσεις για το σκέρτσο, τη φινέτσα, την ξέχωρη ιδιοσυγκρασία τους.

 

Προτιμώ δέκα φορές την ομότιμη Νάουσσα του Μπουτάρη, ναι, αυτό το μπανάλ για κάποιους κρασί, παρά την αψεγάδιαστη ανία που μου προσφέρουν πια κάποιοι «νεοκοσμικοί» οίνοι. Την προτιμώ, γιατί οίνοι σαν κι αυτήν είναι που αιτιολογούν κάθε στιγμή γιατί το κρασί γεννιέται περισσότερο στο αμπέλι και λιγότερο μέσα από κάποιες σταθερές πρακτικές στο οινοποιείο. Προτιμώ αυτά τα κρασιά γιατί διατρανώνουν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την άρρηκτη σχέση ανάμεσα στο οικοσύστημα και το ποτήρι, γιατί επιτρέπουν στην ποικιλία και την εσοδεία να εκφραστούν πιο καθάρια και διακριτά. Τα προτιμώ, έστω κι αν δεν διαθέτουν το περιβόητο σώμα, την επιθυμητή από την πλειοψηφία των καταναλωτών συμπύκνωση, έστω κι αν οι τανίνες δεν είναι λιωμένες και τσιμπολογάνε πού και πού τον ουρανίσκο. Τα προτιμώ, χωρίς να υποτιμώ καθ’ οποιονδήποτε τρόπο τον ρόλο και τη σημασία όλων αυτών των «νεοκοσμικών» οίνων ποιότητας, αν θέλετε, τα προτιμώ ως ένας άνθρωπος με περίεργα και ακραία γούστα! Γιατί εδώ έγκειται η διαφορά, στο αυθεντικό εκ φύσεως και όχι στο «αυθεντικό» του μάρκετινγκ.


02/04/2017

Άρθρα: Γευσιγνωσία

»

Πού έγκειται η διαφορά;

02/04/2017

»

Λευκά που σημάδεψαν μια χώρα

12/02/2017

»

Τρακόσια κρασιά με €15

06/11/2016

»

Τοπικά κόκκινα παλαίωσης

18/09/2016

»

Γιορτινά κόκκινα

27/12/2015

»

Η δύναμη της στιγμής

22/02/2015

»

Φθηνά αλλά παλαίωσης…

08/02/2015

»

Το ζήτημα της αλκοόλης

01/02/2015

»

Όταν τα έχεις…τρακόσια

07/12/2014

»

Λευκά για το κρύο…

22/12/2013

»

Μακριά από τη θλίψη…

15/12/2013

»

Όπου γυρίσεις, φελλός!

05/02/2012

»

Κρασιά διά της αφαιρέσεως…

18/12/2011

»

Λευκά σε ρόλο κόκκινου

02/10/2011

»

Όσα το οξυγόνο αποκαλύπτει...

07/08/2011

»

Η αξιολόγηση ως γεωγραφία

08/05/2011

»

Πόσο σωστά δοκιμάζουμε;

01/05/2011

»

Όταν ο βαθμός γίνεται σταθμός…

17/04/2011

»

Τα κρασιά της γιορτής

19/12/2010

»

Όταν το κρασί είναι ελαττωματικό

12/12/2010

Οίνου Συμβουλευτική Πάνω  |  Πίσω  |  Εκτύπωση  |  Εξειδικευμένη Αναζήτηση  |  Επικοινωνία  |  Αρχική Σελίδα