Μια αλεπού εμπαίζει τον πολιτισμό μας

Είναι Παρασκευή βράδυ και περπατάω στην Πλατεία Κολωνακίου. Κόσμος πάει κι έρχεται, τα μαγαζιά ασφυκτικά γεμάτα, οι καφετέριες, τα εστιατόρια, τα μπαράκια, οι κάβες, το Κολωνάκι σφύζει από ζωή. Καλοβαλμένες, κομψές κυρίες, με τις επώνυμες τσάντες και τα διάσημα σανδάλια τους, κατηφορίζουν την Πατριάρχου Ιωακείμ. Φινετσάτοι κύριοι, με σινιέ σακάκια και μοκασίνια υψηλής υπογραφής, βαδίζουν στιλάτοι και φουσκωμένοι σαν παγόνια, καθώς ο εγωισμός τρέχει χειμαρρώδης απ’ τα μπατζάκια τους. Οι πόρσε και οι μαζεράτι, οι μπενβέ και οι μερσεντάρες, καβαλάνε καλογυαλισμένες την υγρή από τη βροχή άσφαλτο, ώσπου, σε μια ανυποψίαστη στιγμή σπανίου κάλλους, μία αλεπού, ναι, καλά ακούσατε, αλεπού, κάνει ένδοξα την εμφάνισή της επί του πεζοδρομίου κι αλαφιασμένη από τα φώτα των λιμουζίνων αρχίζει σαστισμένη να αναζητά διαφυγή από τη βουή των ανθρώπων, που αίφνης βρέθηκαν μπροστά της!

Μένουν όλοι κάγκελο! Οι κυρίες με τα Καλογήρου τους, οι κύριοι με τα Ρόλεξ τους, μένουν όλοι να κοιτάζονται μεταξύ τους σαν χάννοι, λες και βλέπουν κάποιο εξωγήινο πλάσμα ενώπιόν τους. Αλεπού στο Κολωνάκι, στο πολιτισμένο Κολωνάκι, το κέντρο της γης και του σύμπαντος; Στο Κολωνάκι, είναι δυνατόν!

Εν τω μεταξύ, την προηγούμενη ημέρα, μία άλλη πολιτισμένη συνοικία των Αθηνών, η πανάκριβη και πολυπόθητη Γλυφάδα, θρηνούσε μία άτυχη γυναίκα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, που χάθηκε από έναν ορμητικό χείμαρρο, ο οποίος κατέβηκε λόγω της παρατεταμένης βροχόπτωσης μέσα στην πόλη, συμπαρασύροντας ό,τι έβρισκε στο διάβα του. Κι αυτό γιατί, όπου υπήρχε ρέμα και χείμαρρος, τα μπάζωσε ο «πολιτισμός» μας και η ανόητη ψευδαίσθησή μας ότι μπορούμε να δαμάσουμε την αδάμαστη και τιμωρό φύση.

Και κάπως έτσι, καθώς σουλατσάρουμε αμέριμνοι και χαρωποί ανάμεσα στον αστικό ιστό, μία αλεπού μάς θυμίζει πως δεν είμαστε μόνη στη φύση και πως θα πρέπει κάποια στιγμή να σεβαστούμε όλη αυτή τη δημιουργία, επί της οποίας ασελγούμε αδιακρίτως επί αιώνες, προτού αυτή μας αφανίσει με ένα ταρακούνημά της, με μία πλημμύρα, με έναν κατακλυσμό.

Τις επιπτώσεις της ασέβειάς μας επί του περιβάλλοντος τις βιώνουμε πλέον, με τον πιο έκδηλο τρόπο, μεταξύ άλλων και στο κρασί, όπου η κλιματική αλλαγή, με την άνοδο της θερμοκρασίας και τη μείωση του παρεχόμενου προς άρδευση ύδατος, αναγκάζει τους αμπελουργούς να τρυγούν κάθε χρόνο όλο και πιο ώριμα σταφύλια, που δίνουν, αναπόφευκτα, όλο και πιο υψηλόβαθμα σε αλκοόλη κρασιά. Και ώς πού θα φθάσει αυτό; Σε λίγο η αλκοόλη θα έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα, που θα είναι αδύνατον να ισορροπηθεί αρωματικά και γευστικά στο κρασί, με κίνδυνο, άμεσο πλέον κίνδυνο, εκτροπής από την ιστορική οργανοληπτική βάση του προϊόντος.

Αυτά δεν είναι πλέον θεωρίες και κινδυνολογίες, αλλά ύστατες και σκληρές ενθυμίσεις ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτή την κώχη του σύμπαντος και, αν δεν φερθούμε σοφότερα, σύντομα θα καταλήξουμε ένοικοι ενός δυστοπικού κόσμου, όπου ο βίος σε αυτόν θα είναι απλώς αβίωτος.

26/01/2026