Εν μέση πέτρα άμπελος ηβεί

Είναι απόγευμα Πέμπτης και βαδίζω ράθυμα σ’ ένα στενό μεταξύ Ασκληπιού και Ιπποκράτους, καθώς η καλοκαιρινή μπόρα έχει σχεδόν καταλαγιάσει, αφήνοντας πίσω της μία διατρητική υγρασία. Αίφνης, ορθώνεται μπροστά μου ένα αλλόκοτο, θεριεμένο κλήμα, που ξετρυπώνει μ’ έναν αντρείο κορμό από μία πλάκα του πεζοδρομίου και πιάνοντας τα πάντα γύρω του, τοίχους, καλώδια, μπαλκόνια, αναρριχάται ατρόμητο στα ύψη της πόλης.

Συνήθως, όταν περπατάω στα αθηναϊκά, και όχι μόνο, στενά, δεν κουβαλάω μαζί μου την κατάρα. Για το κινητό μιλάω. Αυτή τη φορά, όμως, το έφερνα στην τσέπη μου. Και, παρότι δεν το συνηθίζω, το τράβηξα ευθύς και φωτογράφισα το κλήμα το αντρειωμένο. Παρόλο που ασχολούμαι έτη πλέον πολλά με την άμπελο και τα καμώματά της, δεν σταματώ να εντυπωσιάζομαι από το σθένος και την παλικαριά αυτού του φυτού. Που αψηφώντας καιρούς και λαίλαπες, τρυπάει τη γη με τέτοια ρώμη και βλασταίνει παντού, εν μέση πέτρα, εν μέση οδό.

Είναι καλά γνωστόν στους ανθρώπους του κρασιού ότι τα καλύτερα αμπελοτόπια δεν είναι αυτά τα οποία φύονται σε πρόσφορο για την καλλιέργεια έδαφος, ούτε αυτά που βρίσκουν άφθονη τροφή και νερό στο χώμα που τα φιλοξενεί, αλλά εκείνα που καλλιεργούνται σε εδάφη άγονα, συχνά αφιλόξενα και σκληρά, γιατί σε αυτά τα εδάφη, τα πτωχά, το αμπέλι θα αγωνιστεί για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για την επιβίωσή του θρεπτικά συστατικά, θα κουραστεί πολύ προκειμένου να διασφαλίσει την απαιτούμενη γι’ αυτό υγρασία κι έτσι θα αναπτύξει αναγκαστικά ένα πολύ βαθύ και πολύ ισχυρό ριζικό σύστημα, το οποίο στην ανάπτυξή του επάνω δεν θα υπολογίσει ούτε πέτρες ούτε γρανίτες ούτε ασφάλτους, τέτοια δύναμη έχει η ρίζα του!

Γι’ αυτό και η διατήρηση και εξάπλωση της αμπελοκαλλιέργειας σε όλη την επικράτεια του ελληνισμού είναι κρίσιμης σημασίας για την αναζωογόνηση της υπαίθρου, αφού το αμπέλι δεν απαιτεί, όπως οι πλείστες άλλες καλλιέργειες, μεγάλες ποσότητες νερού και πολύ μεγάλη φροντίδα για την επιβίωσή του. Και πια, με την πρόοδο που έχει συντελεστεί σε επίπεδο τεχνολογίας και τεχνογνωσίας στον τομέα της οινοπαραγωγής, είναι, πράγματι, ικανό το αμπέλι να αποτελέσει βασικό πυλώνα αναβίωσης της υπαίθρου, μαζί ίσως με κάποιες ακόμη, ιστορικές για το ελληνικό έθνος, κι εξίσου ανθεκτικές καλλιέργειες, όπως, φερ’ ειπείν, η ελιά. Δεν θέλει πολλά, λίγο όραμα χρειάζεται και ολίγη ευαισθησία, ολίγη φ

10/07/2026