Νυχτερινό σε ντο δίεση ελάσσονα

Ένας από τους τελευταίους αστέρες της σκηνής του διαδικτύου, και συγκεκριμένα του YouTube, είναι ο γιατρός Δημήτρης Τσουκαλάς, τον οποίο συχνά-πυκνά παρακολουθώ στις διάφορες συνεντεύξεις που δίνει, με θέμα τη διατροφή και τη σημασία της στη διασφάλιση της υγείας. Πράγματι, ο κ. Τσουκαλάς είναι ένας γιατρός που ξεχωρίζει, καθώς είναι απολύτως ενημερωμένος σε θέματα της επιστήμης του και ικανός να βοηθήσει πάρα πολλούς συνανθρώπους μας, που υποφέρουν από διάφορα νοσήματα της εποχής, πλείστα των οποίων οφείλονται στην κακή διατροφή και την απουσία άσκησης.

Θυμήθηκα τον γιατρό, καθώς η πρωτότοκη θυγατέρα μου, η Μαρία, έπαιζε στο πιάνο το «Νυχτερινό σε ντο δίεση ελάσσονα» του μεγίστου Σοπέν. Παραδομένος στη μαγεία και τη λυρικότητα του κομματιού, που, ειδικά στην εισαγωγή του, σε μεταφέρει σε τοπία ουτοπικά και απόκοσμα, βίωσα μία σπάνια όσο κι ανεκτίμητη αίσθηση ανατάσεως, ψυχικής και σωματικής, καθώς η Νυχτωδία του Σοπέν μού έφερε στα μάτια ολίγα, ειλικρινή δάκρυα.

Θυμήθηκα τον γιατρό σε ντο δίεση ελάσσονα, καθώς μία από τις πρώτιστες διατροφικές συμβουλές του, για να μην πω μία από τις εδραίες αξίες του, είναι η πλήρης αποφυγή της αλκοόλης, καθώς θεωρεί το αλκοόλ, τοξικό για τον οργανισμό.

Βεβαίως και είναι, εάν κάθεται κανείς και πίνει ολημερίς, ειδικά όλα εκείνα τα σκληρά οινοπνευματώδη, ξέρετε, τις βότκες, τα ουίσκι, τα ρούμια και τα λοιπά σκληρά. Θέλω, λοιπόν, κι εγώ, ο έσχατος των ανθρώπων, να αντιτάξω σε όλην αυτή τη δαιμονοποίηση της αλκοόλης, περιλαμβανομένου του κρασιού, το εξής: όπως ακριβώς αισθάνεται κανείς τυχερός που γεννήθηκε για να χαίρεται όλα αυτά τα ακούσματα των μεγάλων μουσουργών, έτσι και με το κρασί, χαίρεσαι και αγαλλιάζεις, που μπορείς να αισθανθείς όλην αυτήν την αρωματική και γευστική μυσταγωγία ενός ευλογημένου καρπίσματος της γης, όμοιο του οποίου δεν υφίσταται, ούτε σε αισθητική και πολιτιστική αξία ούτε σε ποικιλομορφία ούτε σε ευαισθησία. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως, καθώς μου το έχουν διδάξει κάποιες αιθέριες Βουργουνδίες που ευλογήθηκα να έχω στο ποτήρι μου, κάποια πονήματα του Ροδανού, που επιδαψίλευσαν τον βίο μου, κάποια θεριά από το Μπορντό και κάποια κομψοτεχνήματα από το Μπαρόλο, που έμειναν εγχάρακτα στη μνήμη μου, όπως δεν έμεινε ποτέ ένα σιτεμένο φιλέτο, έστω κι αν αυτό ήταν μπλακ άνγκους, ή κάποια βουβαλίσια μπριζόλα ή κάποιο κατσικάκι ελευθέρας βοσκής. Καλώ, λοιπόν, εγώ, ο ασήμαντος, τον φίλτατο γιατρό να αφεθεί, με μέτρο και με σύνεση, στις χάρες και τις χαρές του κρασιού, ειδικά του κόκκινου. Δεν πρόκειται να βγει επ’ ουδενί ζημιωμένος.

01/06/2026