Μια άποψη για το Παρίσι

Τις τελευταίες ημέρες, αυτές του μεγαλύτερου γαλλικού καύσωνα όλων των εποχών, βρέθηκα στο πολύφερνο Παρίσι, κατά επιθυμία της συζύγου μου, που θαμπώθηκε από την πόλη του φωτός. Ίσως οι γαστροοινικές και άλλες διαπιστώσεις μου για την πρωτεύουσα των Γάλλων να είναι επηρεασμένες από τον σφοδρό καύσωνα, ίσως και όχι, πάντως, σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι τα όποια, ορθά ή εσφαλμένα, συμπεράσματά μου εδράζονται στις επιπτώσεις της ζέστης.

Αλλά, μια και μιλάμε για ζέστη, και προτού προχωρήσουμε στο διά ταύτα, ας πούμε και δυο λόγια γι’ αυτήν. Οι Γάλλοι, ξέρετε, και οι Γερμανοί, βεβαίως, και οι λοιποί λαμπροί λαοί της Ευρώπης, συγκαταλέγονται σε εκείνα τα κράτη στα οποία μονίμως και διακαώς επιθυμούμε να μοιάσουμε, καθώς, όπως πιστεύουμε, είναι εις όλα πολύ μπροστά από εμάς τους περιφερειακούς Έλληνες. Αυτοί, λοιπόν, οι Γάλλοι, οι Παριζιάνοι, δεν έχουν, με εξαίρεση κάποια καλά ξενοδοχεία, πουθενά κλιματισμό. Μπαίνεις στο μετρό και ζέχνει ανθρώπινος ιδρός, εισέρχεσαι σε ένα εστιατόριο, σ’ ένα καφέ, να γευματίσεις, να πιεις ένα καφεδάκι, να συνέλθεις από τη ζέστη, και βράζει ο τόπος. Να μην μιλήσουμε για τα γαλλικά, γερμανικά και άλλα νοσοκομεία της Γηραιάς Ηπείρου, στα πλείστα των οποίων δεν υπάρχει κλιματιστικό ούτε για δείγμα, ακόμη και σε κάποιους από τους θαλάμους εντατικής θεραπείας! Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι στο Παρίσι δεν έκανε ζέστη και γι’ αυτό οι άνθρωποι δεν έχουν κλιματισμό, πλην όμως ζέστη πάντα έκανε τα καλοκαίρια, μικρότερη σε διάρκεια και ηπιότερη σε ένταση, αλλά πάντοτε υπήρχε. Αλλά, κι αν ακόμη δεχθούμε πως η γαλλική πρωτεύουσα δεν μαστιζόταν από καύσωνες, τόσα χρόνια τώρα που δοκιμαζόμαστε όλοι από την κλιματική αλλαγή, γιατί οι προνοητικοί και προοδευτικοί αυτοί Ευρωπαίοι, στους οποίους θέλουμε να ομοιάσουμε, δεν έπραξαν τα δέοντα, ούτως ώστε να είναι προετοιμασμένοι, αλλά άφησαν ακόμη και τα νοσοκομεία τους έρμαια του καιρού;

Έχω πολλά να πω για την πόλη του φωτός, περί πολλών πτυχών της, που άπτονται της πληθυσμιακής της σύνθεσης, της καθαριότητάς της, της ακρίβειας της και άλλων ζητημάτων, θα μείνω, εντούτοις, στο πεδίο της γαστρονομίας, όπως προσωπικώς την έζησα στις πέντε ημέρες που κατέλυσα εκεί. Δεν έχω την αφέλεια να πιστεύω, βέβαια, πως έμαθα τη γαστρονομική πλευρά του Παρισιού με αυτή τη σύντομη επίσκεψή μου, παρά ταύτα, σχημάτισα μία πρώτη αρχική άποψη, η οποία, κοντολογίς, εδράζεται στα εξής συμπεράσματα: Μία μέση τιμή, για να δειπνήσει κανείς σ’ ένα μέσο εστιατόριο στη γαλλική πρωτεύουσα, με κρασί, είναι τα 80 με 100 ευρώ το άτομο. Η ποιότητα, δεδομένης της τιμής, είναι κάτω του μετρίου, σε κάποιες δε περιπτώσεις καταντάει σκέτη κοροϊδία. Τα βάσανα που έχουμε εδώ στην πολύπαθη Κύπρο, τα οποία συχνά πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν αλλού, είναι τα ίδια ακριβώς και εκεί, καθώς σε αρκετά μαγαζιά το κόκκινο θα φθάσει ζεστό, ξέρετε, το γνωστό παραμύθι περί θερμοκρασίας δωματίου κτλ. Επιπλέον, να πούμε ότι οι Γάλλοι δεν είναι βραδινοί τύποι, καθώς σε αρκετά εστιατόρια η κουζίνα κλείνει στις 9:30 με 10:00, ενώ μας έχει τύχει να πάμε σε εστιατόριο που μας σύστησαν και στο οποίο πληρώσαμε 110 ευρώ το άτομο για ένα μέτριο δείπνο, να μας ρωτούν, στις 9:30, την ώρα που ακόμα τρώγαμε το κυρίως πιάτο, εάν θα πίναμε καφέ αργότερα, για να ξέρουν κατά πόσον θα πλύνουν ή όχι τη μηχανή! Κι όταν είπαμε «όχι, δεν θα πάρουμε καφέ», εμφανίστηκαν οι σφουγγαρίστρες, με λίγα λόγια, «αδειάστε μας τη γωνία γιατί κλείνουμε»! Αυτά τα ευτράπελα στο περίφημο όγδοο διαμέρισμα του Παρισιού! Μερσί, αλλά δεν θα ξαναπάρουμε!

01/07/2026