Η εστίαση ως ντεκόρ

Η εστίαση, σε όλες της τις μορφές και εκφάνσεις, είναι καλή για όσους θέλουν απλώς να βγουν και να φάνε κάτι. Κρέατα, ψαρικά, ασιατικά, συριακά, ιταλικά, πίτσες, γύρους, σουβλάκια, σούσι, γενικά, όλα εκείνα τα εδέσματα της μοδός και μη, που, δυστυχώς, μάθαμε με πάσαν ευκολία να έχουμε στο πιάτο μας. Πλην, όμως, όσοι, ελάχιστοι, θαρρώ, από εμάς δεν επιθυμούν να φορτώνουν το γαστρικό τους σύστημα με σκουπίδια, έχουν σαφή πρόβλημα με την εξέλιξη της εστίασης σε Ελλάδα και Κύπρο.

Τα προβλήματα είναι πολλά. Πρώτον, η επικράτηση των σπορέλαιων σε όλα σχεδόν τα μαγαζιά που μαγειρεύουν, σπορέλαια τα οποία εξελίσσονται σε φονιάδες όταν μπαίνουν στο τηγάνι, με αποτέλεσμα να οξειδώνονται, προκαλώντας βαριές και εκτεταμένες βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό. Δεύτερον, η χρήση τρίτης και τέταρτης ποιότητας υλικών όλων των ειδών και κατηγοριών. Για παράδειγμα, αν ζητήσετε ένα πιάτο με κοτόπουλο, μην περιμένετε ότι θα σας σερβιριστεί ελευθέρας βοσκής, το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για τα αυγά. Αν παραγγείλετε γαρίδες, μην αναμένετε ότι θα σας προκύψουν γαρίδες χωρίς μεταδιθειώδη και άλλα συντηρητικά-δολοφόνους. Αν ζητήσετε φιλέτο ψαριού, η πιθανότητα να μην είναι ιχθυοκαλλιέργειας, άρα μεγαλωμένο με φάρμακα και ταϊσμένο με βιομηχανικής παραγωγής τροφές, είναι ελάχιστη και αν προτιμήσετε μακαρονάδα με σάλτσα ντομάτας, μην περιμένετε φρέσκιες ντομάτες αλλά πολτό με κιτρικό οξύ, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Τα παραδείγματα των φθηνών υλικών είναι μύρια, μένω ώς εδώ, προκειμένου να μην κουράσω.

Τούτων δοθέντων, ένας άνθρωπος που είναι ταγμένος στο να κυνηγάει την καλύτερη πρώτη ύλη για το καθημερινό του πιάτο, ο οποίος μαγειρεύει καθημερινά και απολαμβάνει τα αναρίθμητα αγαθά του Κυρίου, δεν βλέπω με ποιον τρόπο μπορεί να αντλήσει ικανοποίηση από την επίσκεψή του σε κάποιο εστιατόριο, ακόμη κι αν αυτό συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία του είδους του.

Παίρνω το δικό μου παράδειγμα. Έχω πάει σε εστιατόρια ων ουκ έστιν αριθμός. Ταβερνεία, ψαροταβέρνες, μαγαζιά που ειδικεύονται σε κάθε κοπή κρέατος, ιταλικά, ασιατικά, σουσάδικα, ιαπωνικά, ακόμη και βιετναμέζικα! Μαγαζιά «ταπεινά» και οικεία, μαγαζιά με αστέρι ή αστέρια της Μισελέν στο πέτο τους, με Χρυσούς Σκούφους, με το ένα και με το άλλο. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έφευγα πάντα απογοητευμένος.

Δύο είναι τα τινά. Είτε είμαι πολύ ιδιότροπος άνθρωπος, που είμαι, δεν υπάρχει αμφιβολία, είτε τα πλείστα εστιατόρια αδυνατούν να ικανοποιήσουν έναν απαιτητικό επισκέπτη. Συμβαίνουν και τα δύο. Έχω, λοιπόν, καταλήξει να επισκέπτομαι τα εστιατόρια του ελληνισμού, και όχι μόνο, απλώς για να απολαύσω το ντεκόρ και την ατμόσφαιρα, την ευγενή εξυπηρέτηση, όπου υπάρχει, γενικά, να περάσω χαλαρά και ευχάριστα μία βραδιά, που είτε υπάρχει η διάθεση για μία έξοδο είτε δεν επιθυμούμε να μαγειρέψουμε στο σπίτι, ένεκα κούρασης, έλλειψης χρόνου ή και διάθεσης ενίοτε, παρότι η μαγειρική αποτελεί μία από τις πλέον ευχάριστες ενασχολήσεις μας.

Όταν, όμως, η εστίαση καταλήγει ντεκόρ και όχι ουσία, είναι προφανές ότι εκτρέπεται της αποστολής της και καταντάει να είναι ένα εφήμερο μέσον κεφιού και ευθυμίας.

15/01/2026