Αρχική Σελίδα  |  Επικοινωνία  |  Αναζήτηση:
Κυριακή, 5 Απριλίου 2020
Cyprus Wine Pages

Γευσιγνωσία επί πληρωμή



Η στάση μου απέναντι στα κυπριακά κρασιά είναι πλέον ξεκάθαρη. Και πιστεύω πως θα έχει πια γίνει αντιληπτό ότι παροτρύνω, στο μέτρο που έχω τη δυνατότητα, όλους τους εν Κύπρω οινόφιλους να προτιμούν, όπου οι συνθήκες και η εν γένει ποιότητα το επιτρέπουν, τα κυπριακά κρασιά, και όχι μόνο. Η πεποίθησή μου ότι μόνο μέσα από τη στήριξη των τοπικών προϊόντων θα δούμε προκοπή σε τούτη τη χώρα, είναι, θέλω να πιστεύω, όχι μόνο ορθή, αλλά στέρεα και αποδεκτή από όλους. Συνεπώς, έγνοια μου είναι να επικοινωνήσω το τοπικό κρασί από αυτό το βήμα, να το καταστήσω γνώριμο στο κοινό, να προβάλω τις ιδιαιτερότητές του, την αναντίλεκτη πρόοδό του, αλλά και να αναδείξω τον κόπο και την αγωνία των ανθρώπων που το φτιάχνουν και το φέρνουν στο τραπέζι μας.

 

 Όλα αυτά, όμως, δεν μπορούν να γίνουν άνευ όρων. Δεν μπορεί η στήριξή μας στο πρόσωπο των οινοποιών του τόπου να παρέχεται εν λευκώ, απλώς και μόνο γιατί είναι συμπατριώτες μας. Η άνευ όρων υποστήριξη βλάπτει όλους, πρωτίστως τους ίδιους τους οινοποιούς, αλλά και τους καταναλωτές, βεβαίως, και τον ίδιο τον γράφοντα, ο οποίος οφείλει να έχει δίκαιη γνώμη και βασισμένη σε τεκμήρια άποψη. Γι’ αυτό, θα ήθελα σήμερα να αναφερθώ σε ένα φαινόμενο που συναντώ στις, αραιές πια, επισκέψεις μου στα οινοποιεία της νήσου. Θα ήθελα να αναφερθώ στο φαινόμενο του τιμοκαταλόγου που επικολλάται σε πολλές θύρες οινοποιείων, τιμοκαταλόγου που αποσκοπεί να πληροφορήσει για το κόστος της ξενάγησης και της γευστικής δοκιμής εντός του χώρου. Είναι αυτή μία πρακτική που τα τελευταία χρόνια άρχισε να εφαρμόζεται από μερικούς οινοποιούς της χώρας, η οποία, στα δικά μου μάτια, φαίνεται τουλάχιστον άκομψη. Προσπάθησα να εντοπίσω τους λόγους που ωθούν τους φίλους αυτούς οινοποιούς στο να ζητούν χρηματικό αντίτιμο από όσους επισκέπτονται τα οινοποιεία τους, προκειμένου να τα γνωρίσουν από κοντά, να δουν τους χώρους οινοποίησης και παλαίωσης, να δουν το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από την άλφα ή τη βήτα ετικέτα κτλ. Και, ειλικρινώς το λέω, επιχειρήματα που να αιτιολογούν τη χρέωση δεν κατάφερα να εξεύρω, δικαιολογίες όμως υποψιάστηκα πολλές. Δικαιολογίες, φθηνές μάλιστα, του τύπου «μα δεν θα κάνω όλη μέρα άλλη δουλειά από το να ξεναγώ τον άλφα και τον βήτα», «μα κάποιοι δεν έρχονται για να δουν το οινοποιείο ή για να μάθουν κάτι, αλλά για να πιουν» κτλ., κτλ., κτλ.

 

Θα πρέπει εδώ να τονίσω ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή οινοποιοί στη χώρα, από εκείνους που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «μικρούς», οι οποίοι έχουν κερδίσει χρήματα από το κρασί. Όσο κι αν κάποιοι συνεχίζουν να μεμψιμοιρούν και να κλαίγονται, χρήματα από το κρασί κερδίζουν, γι’ αυτό και είναι σε θέση να κάνουν διαρκώς επενδύσεις σε επίπεδο αμπελώνων, κτηρίων, μηχανολογικού εξοπλισμού, αυτοκινήτων διανομής κτλ. Μακάρι να κερδίζουν, γιατί χωρίς κέρδος προκοπή δεν γίνεται, αλλά ας φανούν τουλάχιστον κάπως πιο γενναιόδωροι, κάπως πιο άρχοντες, κάπως πιο φίνοι στη συμπεριφορά. Ονόματα δεν θέλω να αναφέρω, γιατί οι πλείστοι το παίρνουν προσωπικά και μας κάνουν και μούτρα σαν μας συναντήσουν τυχαία στον δρόμο, αλλά, για το καλό τους πρωτίστως, ας σταματήσουν να νομίζουν ότι είναι οι μόνοι που οινοποιούν σε αυτόν τον υπό διάλυση πλανήτη.

 

Τρία ευρώ ζητάνε, πάνω-κάτω, κάποιοι για να δώσουν σε έναν επισκέπτη να δοκιμάσει τα κρασιά τους. Πέντε με έξι για να τους ξεναγήσουν σε όλο το βιος τους! Μα, ποιοι είμαστε, τέλος πάντων, σε αυτήν την αγία νήσο; Μέχρι προχθές τα κρασιά μας δεν πινόντουσαν, σήμερα είναι από συμπαθητικά έως αξιόλογα. Τα εννέα στα δέκα οινοποιεία μας είναι ακόμη κάτι πρόχειρα κτίσματα, απεριποίητα στις πλείστες περιπτώσεις, άκομψα, με εμφανή την έλλειψη της τελειομανίας και της αρχοντιάς. Τι είμαστε, τα châteaux των châteaux; Οι οινοποιοί των οινοποιών; Οι αμπελουργοί των αμπελουργών; Ή, μήπως, οι έξυπνοι των έξυπνων; Ας είμαστε πια ειλικρινείς. Δεν έχουμε πολλά να δείξουμε στους τουρίστες και τους επισκέπτες που κάνουν τον κόπο να πιάσουν τα όρη και τα «παραρά» της νήσου και να ανηφορίσουν μέχρι κάποιο οινοποιείο. Κάτι βασικές εγκαταστάσεις έχουμε να δείξουμε, λίγα αμπελάκια μικρής συνήθως ηλικίας, καμιά υποτυπώδη αίθουσα υποδοχής και γευστικής δοκιμής και πέντε-δέκα αξιοπρεπή κρασάκια. Θα τους βάλουμε και χρέωση από πάνω για την εμπειρία που θα τους προσφέρουμε;

 

Δεν μου αρέσει να γίνομαι «κακός», αλλά, αν ήταν να γεμίζω τούτες τις γραμμές με λόγια ωραία και καλά, για να γίνομαι «φίλος» αρεστός σε όλους, οινοποιούς και μη, δεν θα έμπαινα στον κόπο. Είναι καιρός να επανεξετάσουμε όλοι τη θέση μας σε τούτη την κώχη της γης. Οινοποιοί, δημοσιογράφοι και λοιποί. Να δούμε ταπεινά πού στέκουμε και, αν το μπορούμε, να δούμε και λίγο πέρα από την ανυψωμένη μύτη μας. Δεν βλάπτει…


06/12/2015

Άρθρα: Οινοποιεία

»

Οινολοχαγός στα Χανδριά

26/01/2020

»

Μέθυ-σε απόψε το κορίτσι μου…

21/12/2019

»

Νεμέα, Τρίτη και 13…

30/08/2019

»

Η δικαίωση ενός οραματιστή

30/06/2019

»

Επένδυση-μαμούθ στο Όμοδος

03/06/2018

»

Château Margaux: αξίζει τα λεφτά του;

20/05/2018

»

Όταν το κρασί εκπλήσσει

11/02/2018

»

Η τελευταία εσοδεία

03/09/2017

»

Αγρότης παγκόσμιας εμβέλειας

04/06/2017

»

Το Έπος της Κυπερούντας

09/04/2017

»

Προς επίδοξους οινοποιούς

27/11/2016

»

Βλασίδης νέας γενιάς

30/10/2016

»

Τραπεζίτης με σφράγισμα

16/10/2016

»

Μία στάση στου Αναστάση

25/09/2016

»

Προς επίδοξους οινοποιούς

03/07/2016

»

Οι ανερχόμενοι

10/04/2016

»

Γευσιγνωσία επί πληρωμή

06/12/2015

»

Κρασιά με φούντες!

22/11/2015

»

Ο μάγος του Ασύρτικου

09/08/2015

»

Οι φερέλπιδες της οινοποίησης

21/06/2015

Οίνου Συμβουλευτική Πάνω  |  Πίσω  |  Εκτύπωση  |  Εξειδικευμένη Αναζήτηση  |  Επικοινωνία  |  Αρχική Σελίδα