Αρχική Σελίδα  |  Επικοινωνία  |  Αναζήτηση:
Κυριακή, 19 Μαΐου 2019
Cyprus Wine Pages

Στου βράχου τη σχισμάδα



Εκίνησα την Κυριακή που μας πέρασε για τον Ασκά, ετούτο το ξεχασμένο χωριό της Πιτσιλιάς, που, αν και 50 λεπτά δρόμος από την πρωτεύουσα, παραμένει στη λήθη και τον μαρασμό. Στην ωραία, αλλά στιγματισμένη από το μίσος και την κακογουστιά των ιθαγενών, διαδρομή, τα βουνά ήπιαν όλα ό,τι δεν είχαν πιει για χρόνια. Ξεδίψασαν οι τόποι, ένιωθες ξανά τη γη να είναι υγρή, χορτασμένη από νερό, πράσινη, με τα βρύα να έχουν ριζώσει παντού, στους πεσμένους κορμούς των πεύκων, στα πετρώματα, στων βράχων τις σχισμάδες, ακόμη και στην καλά ποτισμένη και ρηγματωμένη άσφαλτο. Αφού περάσαμε το μικρό φράγμα της Κλήρου, που δεκάδες συμπολίτες μας έτρεξαν να θαυμάσουν, καθώς το νερό έχει πια καταστεί στον τόπο μας αξιοθέατο, κι αφού ανεβήκαμε προς Άγιο Επιφάνειο κι από εκεί προς Απλίκι και Παλαιχώρι, προχωρήσαμε ακόμη λίγο κι έπειτα από μια δεξιά στροφή αντικρίσαμε, στα τρία περίπου χιλιόμετρα, τον ωραίο, πλην όμως τραυματισμένο από την έλλειψη πολεοδομικής συνοχής Ασκά.

 

Προορισμός μας ήταν το εστιατόριο Λύχνος, ένας μικρός χώρος εστίασης στο κέντρο το χωριού. Μια λιθόκτιστη, με πέτρα της Πιτσιλιάς κατοικία, ένα κομψοτέχνημα, που έρχεται αγνό και αφτιασίδωτο από μια Κύπρο που χάθηκε. Έξω διατηρητέο, μέσα μοντέρνο, σημερινό, χωρίς υπερβολές και περιττά φτιασίδια. Ο Δώρος η ψυχή του χώρου. Πράος, αληθινός, ταπεινός, ευγενής, δημιούργησε αυτόν τον όμορφο και ζεστό χώρο από ατόφιο μεράκι. Τον δουλεύει Σάββατο και Κυριακή μεσημέρι, καθώς δεν αποτελεί την κύρια επαγγελματική ενασχόλησή του, από τη μια, ενώ δεν υπάρχουν πελάτες τις καθημερινές, από την άλλη. Αυτό το παιδί είναι φτιαγμένο από σπάνια πάστα. Ολίγον το γνωρίζω, ίσα δυο φορές τον είδα στις ισάριθμες επισκέψεις μου στον Λύχνο. Έχει μια λεπτότητα, κι αυτός και η εκλεκτή του σύζυγος, λεπτότητα έχει όμως και ο εξ Ελλάδος σεφ του εστιατορίου, έτσι, το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από σπάνιο για τα δεδομένα του τόπου μας. Καλές πρώτες ύλες, απλή και σωστή εκτέλεση στην κουζίνα, καθαριότητα, τιμιότητα στην τιμολόγηση, αξιοπρεπέστατη κάβα με εξαιρετικές επιλογές αποκλειστικά από τον τοπικό αμπελώνα, ωραία κρασοπότηρα. Παρήγγειλα σαλάτα αρκατένη, μία παραλλαγή του κρητικού ντάκου, με ντόπια όμως υλικά, παρήγγειλα, ακόμη, ρεβίθια ριγανάτα, μοσχαρίσια μπιφτέκια, μπριζολάκια, κανταΐφι γεμιστό με χαλούμι, φρέσκιες τηγανητές πατάτες κι άλλα τινά. Ήπιαμε μία φιάλη Shiraz Βλασίδη της εσοδείας 2017, που προς στιγμή έκανε τη σύζυγό μου να δακρύσει, καθώς μου ομολόγησε ότι έβρισκε το κρασί αυτό, σερβιρισμένο στο συγκεκριμένο περιβάλλον, μια βροχερή του Φλεβάρη μέρα, συγκινητικό.

 

Τελειώσαμε τη φιάλη, αδειάσαμε τα πιάτα, απολαύσαμε και το κερασμένο γλυκό κι είπαμε να κινήσουμε για την πρωτεύουσα. Καθώς χαιρετούσα τον συμπαθή ιδιοκτήτη του χώρου, έδινα την υπόσχεση ότι θα επιστρέψω σύντομα… Αίφνης, ένα συνοφρύωμα του Δώρου, μια σκυθρωπή ματιά με έβαλαν σε ανησυχία. Ξέρεις, μου εκμυστηρεύεται, θα το κλείσω το μαγαζί. Είσαι ο πρώτος που το λέω, δεν ξέρω γιατί, αλλά μέχρι τέλος του Μάρτη θα κλείσει η κουζίνα, θα μείνω μόνο με τα τέσσερα δωμάτια που έχω προς ενοικίαση και θα κρατήσω τον χώρο αυτό μόνο για πρωινό. Δεν μου πήρε πολλή ώρα να καταλάβω πως ο Λύχνος σβήνει γιατί το επιβάλλουν οι συνθήκες. Προσωπικό δεν βρίσκει, οι προμηθευτές δεν περνούν από τον Ασκά για να κουβαλήσουν την πραμάτεια τους, οι αστοί της νήσου τραβάνε κατά το θέρος να παρελάσουν στις παραλίες της Αγίας Νάπας και του Πρωταρά και θυμούνται και πάλι τον πτωχό συγγενή, την Πιτσιλιά, με τα πρώτα κρύα και τις πρώτες καλές βροχές. Ο Λύχνος σβήνει και μαζί και η τελευταία μου ελπίδα ότι κάτι πραγματικά καλό θα υπάρχει στην κυπριακή ύπαιθρο για να το επισκεφθεί κανείς και να περάσει ωραία.

 

Ακόμη κι αν τα κυκλάμινα και τα γηγενή μας άνθη βλάστησαν εφέτος στου βράχου τη σχισμάδα, ακόμη κι αν ο Λύχνος άφησε μια αχνή αχτίδα να δραπετεύσει από αυτή τη σχισμάδα, η επέλαση των νέων ηθών είναι σαρωτική, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί στο διάβα τους, κανείς δεν κρατάει να σταθεί απέναντι στο διαβρωτικό ρεύμα των καιρών και να παραμείνει όρθιος και ελπιδοφόρος για όλους τους υπόλοιπους. Κανείς, γιατί δεν υπάρχουν πλέον τα ελάχιστα ερείσματα.


28/02/2019

Άρθρα: Αγαπημένα

»

Ένα κρασί εξοχής, ένα κόκκινο για φιλέτο κι ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας

16/03/2019

»

Στου βράχου τη σχισμάδα

28/02/2019

»

Της υπομονής και της αγάπης…

31/12/2017

»

Τα υψηλά της ζωής

22/03/2015

»

Οι άθλιοι

12/10/2014

»

Λίγο κρασί για τον ανήφορο της ζωής…

29/06/2014

»

Ωδή στη φινέτσα

16/03/2014

»

Τα 5 καλύτερα ελλαδικά κόκκινα

06/05/2012

»

Από τον εγκυκλοπαιδισμό στην κουλτούρα

22/01/2012

»

Χωρίς ετικέτα

22/05/2011

»

Όταν οι γκρεμοί γίνονται φιλέτα

10/04/2011

»

Από το Chevalier στον Chevalier

03/04/2011

»

Τα τετραθέμελα του κόσμου

20/02/2011

»

Το κρασί ως βίωμα

13/02/2011

»

Το κρασί ως lifestyle

06/02/2011

»

Το κρασί ως επάγγελμα

30/01/2011

»

Το κρασί ως αποστήθιση

23/01/2011

»

Τσιάκκας on ice και cola για φινάλε!

14/11/2010

»

Το κρασί θέλει αρχοντιά

07/11/2010

»

Shiraz σε θερμοπληξία

31/10/2010

Οίνου Συμβουλευτική Πάνω  |  Πίσω  |  Εκτύπωση  |  Εξειδικευμένη Αναζήτηση  |  Επικοινωνία  |  Αρχική Σελίδα