Από το Κτήμα Δαφέρμου στον Χριστούδια

Ποιος είναι ο Δαφέρμου και ποιος ο Χριστούδιας; Και οι δύο, παραγωγοί κρασιού. Κτήματα νέα, οινοποιητικές μονάδες που μόλις έχουν ολοκληρωθεί, αν και οι ιδιοκτήτες τους σχεδιάζουν κάποιες ακόμη επενδύσεις και επεκτάσεις. Το πρώτο, Κτήμα Δαφέρμου, το συναντάμε πέντε-δέκα λεπτάκια μετά την έξοδό μας από το χωριό Σκαρίνου, στα αριστερά του δρόμου, με κατεύθυνση προς Λεύκαρα, σε μια πλαγιά που έχει μπροστά της άπλετο ορίζοντα και απεριόριστη θέα. Πρόκειται για ένα μοντέρνο κτήριο, που έχει ενταχθεί κατά τρόπο άψογο στον περιβάλλοντα χώρο. Δεν φωνάζει, δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, αλλά εμπνέει τον επισκέπτη με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική του και τους όμορφους κήπους του. Μπετόν ανεπίχριστο και μπόλικο γυαλί τα κύρια υλικά του κτίσματος. Στην είσοδο, αλλά και σε κάποια σημεία του κυρίως κτηρίου, η πέτρα των Λευκάρων προσθέτει τη δική της ζέση. Πολλές αιωνόβιες ελιές, με σκαμμένη την κουφάλα από τον αδηφάγο χρόνο, στέκουν σαν αγέρωχα γλυπτά στην τεράστια αυλή του κτήματος. Ο εμπνευστής και ιδιοκτήτης της μονάδας, κ. Σάββας Φακουκάκης, εκ Κρήτης ορμώμενος, δεν είναι νέος στο κρασί. Είναι παλιός και αγαπημένος γνώριμος από τη θητεία του στο οινοποιείο Άης Αμπέλης, όπου επί σειρά ετών διετέλεσε μέτοχος και οινοποιός. Τώρα πια ατενίζει από το δικό του κτήμα το χαρακτηριστικό τοπίο των Λευκάρων. Εκεί, για την ώρα, έχουν φυτευθεί κάποια αμπέλια, μα προγραμματίζεται σύντομα η φύτευση κι ενός άλλου, ακόμη μεγαλύτερου αμπελώνα στη Βαβατσινιά, με απώτερο σκοπό να καταστεί σταδιακά το Κτήμα Δαφέρμου αυτάρκες σε πρώτη ύλη. Δύο κρασιά, το Δαφέρμου Ερυθρό και το Δαφέρμου Λευκό, ετοιμάζονται ήδη να κάνουν το ντεμπούτο τους στην οιναγορά της νήσου. Το πρώτο αποτελεί χαρμάνι των ξενικών ποικιλιών Cabernet Sauvignon και Syrah, που ωριμάζουν για 12 περίπου μήνες σε δρύινα κρασοβάρελα. Τυπικό κόκκινο που θυμίζει την καταγωγή του. Εκφραστικό στη μύτη, αναδίδει αρώματα κάππαρης, πράσινης πιπεριάς, ξερών χόρτων και κόκκινων φρούτων, ενώ γευστικά διαθέτει ένα ικανοποιητικό σώμα, καλές για την ηλικία του τανίνες και ισορροπημένη οξύτητα. Το Δαφέρμου Λευκό παντρεύει τις ποικιλίες Chardonnay, Sauvignon Blanc και Aσύρτικο. Ένα ενδιαφέρον λευκό, που συνδυάζει το φρούτο του Sauvignon Blanc και του Ασύρτικου με κάποιες υποψίες βανίλιας από το Chardonnay, το οποίο περνά για μερικούς μήνες από δρύινο βαρέλι. Γευστικά η μαλακότητα του κρασιού θα εκτιμηθεί από μεγάλη μερίδα καταναλωτών.

Η κάβα στο Κτήμα Δαφέρμου

Αφήνοντας πίσω μας το Κτήμα Δαφέρμου, και μετά από δυο-τρία λεπτά ανηφορικής οδήγησης, μπαίνουμε στα «ωραία» και «παραδοσιακά» Λεύκαρα. Κοιτάζοντας από ψηλά το χωριό των Λευκάρων, ανατριχιάζεις! Εκατοντάδες άσπρα πλαστικά ντεπόζιτα εξέχουν σαν κέρατα από τις κεραμιδένιες σκεπές των παραδοσιακών, υποτίθεται, κτισμάτων. Ένα από τα χειρότερα και πιο εμετικά θεάματα που αντίκρισα στη ζωή μου! Καλά, ο δήμαρχος δεν βλέπει αυτά τα… πώς να τα χαρακτηρίσω; Και να σκεφτεί κανείς πως υπάρχει, υποτίθεται, νομοθεσία που απαγορεύει στα ντεπόζιτα να είναι τρουλλωμένα στις στέγες των σπιτιών, όχι μόνο των Λευκάρων μα όλων πια των κτισμάτων της χώρας. Τα ντεπόζιτα σκότωσαν κάθε ρομαντισμό, κάθε διάθεση για σουλάτσο στα δρομάκια του χωριού. Οι πάμπολλες ταμπέλες κάθε είδους, χρώματος και αισθητικής μού έδωσαν τη χαριστική βολή, ωθώντας με να κάνω μια επαναστροφή και να οδεύσω προς Κάτω Δρυ, όπου βρίσκεται το Κτήμα Χριστούδια.

Το Κτήμα Χριστούδια είναι ένα κτήριο βιομηχανικού μάλλον τύπου, που βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του δρόμου, στα αριστερά, μετά την έξοδό μας από τον Κάτω Δρυ. Ούτε ο Γιαννάκης Χριστούδιας είναι νέος στο κρασί, αν και το οινοποιείο του στον Κάτω Δρυ είναι νεότευκτο. Ασχολείται με την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποίηση για περισσότερο από μία δεκαετία, καθώς λειτουργούσε οινοποιείο στο Δάλι. Η αγάπη όμως για το χωριό του, αλλά και η ανάγκη για τη δημιουργία ιδιόκτητων αμπελώνων που θα κάλυπταν τις ανάγκες της οινοποιητικής του μονάδας, δεν του άφηναν άλλη επιλογή, παρά τη μεταστέγαση στον Κάτω Δρυ. Η πρώτη του κουβέντα με ανακουφίζει. Αποφάσισε λέει να εγκαταλείψει ολότελα την καλλιέργεια και οινοποίηση ξενικών κρασοστάφυλων, για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην παραγωγή κρασιών από γηγενείς ποικιλίες οιναμπέλου. Το έργο του θα είναι δύσκολο, αλλά δεν τον φοβάμαι, καθώς είναι ένας άνθρωπος που έχει δουλέψει πολύ σκληρά για να φτιάξει το δικό του οινοποιείο, στο οποίο παράγονται σήμερα επτά διαφορετικές ετικέτες. Δύο λευκά κρασιά, το ένα από την τοπική ποικιλία Ξυνιστέρι, το άλλο από Μοσχάτο Αλεξανδρείας, γνωστό και ως Μαλάγα. Παράγεται, επίσης, ένα ροζέ, καμωμένο αποκλειστικά από την ντόπια ποικιλία Μαραθεύτικο και τρία ερυθρά κρασιά, το πολυποικιλιακό Αρμονία, το Cabernet Sauvignon και το Μαραθεύτικο. Το τελευταίο δημιούργημα του οινοποιείου είναι ο Ερυθρός Γλυκύς από λιαστά σταφύλια των ποικιλιών Ξυνιστέρι και Μαύρο. Μοιάζει με Κουμανδαρία, χωρίς την οξειδωτική όμως παλαίωση του δρύινου βαρελιού και με σαφώς λιγότερα αζύμωτα σάκχαρα. Αν είχα να επιλέξω από την γκάμα του παραγωγού, θα σύστηνα το Ξυνιστέρι, το Μαραθεύτικο και τον Ερυθρό Γλυκύ. Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε κανείς να δοκιμάσει, πάντως, είναι τον σουτζιούκο που παράγεται στη μονάδα. Μυρωδάτος, εντελώς φυσικός (χωρίς την προσθήκη ζάχαρης), μαλακός, παν’ απ’ όλα νόστιμος! Νομίζω πως είναι ο νοστιμότερος που έχω ποτέ δοκιμάσει. Ο πολυμήχανος Γιαννάκης Χριστούδιας έχει εφεύρει και κατασκευάσει, με τη βοήθεια ενός φίλου του τορναδόρου, μια μηχανή για το τρύπημα και πέρασμα σε κλωστή των ξηρών καρπών που απαιτούνται για την παρασκευή του σουτζιούκου! Η εφευρετικότητά του όμως δε σταματά εδώ. Δοκιμάστε τον σουτζιούκο με γεύση σοκολάτας, τον παλουζέ και το δικής του επινόησης λικέρ από έψημα, ζιβανία και νερό της πηγής.

Τώρα που θα φτιάξει λοιπόν ο καιρός, τραβήξτε κατά τα Λεύκαρα και τον Κάτω Δρυ. Αν εξαιρέσετε τα ντεπόζιτα, το ταμπελολόι, τις πλαστικές καρέκλες και τα κινέζικα «εργόχειρα», καλά θα περάσετε…