Αρχική Σελίδα  |  Επικοινωνία  |  Αναζήτηση:
Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017
Cyprus Wine Pages

Λευκά σε ρόλο κόκκινου



Δεν είναι λίγες οι φορές που συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αποζητά στο τραπέζι την παρουσία ενός πλούσιου κόκκινου. Ακόμη περισσότερες είναι οι φορές που το λευκό που έχω στο τραπέζι δεν στέκεται ικανό να ικανοποιήσει τα γούστα μου. Αραιά και πού, όμως, τυχαίνει να έχω για συντροφιά κάποιο λευκό που το καταναλώνω ως κόκκινο! Ίσως ακούγεται κάπως περίεργο, μα υπάρχουν λευκά που είναι τόσο πλούσια και πολύπλοκα που τα πίνει κανείς σαν κόκκινα.

 

Ποια είναι όμως τα λευκά που θυμίζουν κόκκινα; Τα Ξυνιστέρια όχι. Τα Μοσχοφίλερα όχι. Τα πολύ της μόδας Pinot Grigio όχι. Τα «διαχρονικά» Frascati όχι. Τα πλείστα φρέσκα και αρωματικά λευκά δεξαμενής όχι. Μιλάμε για κρασιά άλλα, στα οποία ο αρωματικός και γευστικός πλούτος είναι τόσο ευδιάκριτος που τα κάνει να αποσπώνται από τη μάζα των ντελικάτων και απλών λευκών. Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα οι καλύτερες λευκές Βουργουνδίες, που ζυμώνονται και ωριμάζουν για 6-9 συνήθως μήνες σε δρύινα κρασοβάρελα των 228 λίτρων. Τα κρασιά αυτά, με κυριότερα τα Chassagne-Montrachet, Puligny-Montrachet, Chevalier-Montrachet, Batard-Montrachet, Le Montrachet, Chablis, Meursault, Corton-Charlemagne, Saint-Aubin και Montagny, τα πλείστα από τα οποία είναι συνήθως πανάκριβα, μπορούν να προσφέρουν στους αρνητές των λευκών ευχαρίστηση εφάμιλλη με αυτή που παίρνουν πίνοντας κόκκινο. Είναι τόσο πλούσια, πυκνά και πολύπλοκα και εξελίσσονται τόσο ωραία στο ποτήρι, που η κατανάλωσή τους καθίσταται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Είναι συνήθως λιπαρά και παχιά γευστικώς, οι παλαιωμένες εσοδείες είναι απίστευτα πολυσχιδείς και πληθωρικές, που η έννοια «λευκό κρασί» προσλαμβάνει άλλες, ευρύτερες διαστάσεις.

 

Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν και άλλα λευκά με ανάλογο ενδιαφέρον, εκτός από τις πανάκριβες και δυσεύρετες Βουργουνδίες. Ευτυχώς υπάρχουν και τα σαφώς φθηνότερα Riesling της Αλσατίας, της Γερμανίας και της Αυστρίας, που συνήθως δεν περνούν ούτε μέρα στο δρύινο βαρέλι, καταφέρνοντας, εντούτοις, να εντυπωσιάζουν σε κάθε γουλιά, μια και μιλάμε για το κορυφαίο ίσως λευκό κρασοστάφυλο του πλανήτη. Ένα απλό ή, ακόμη καλύτερα, ένα grand cru Riesling από την Αλσατία ή ένα ομοποικιλιακό από τη Γερμανία ή τη δυναμικά ανερχόμενη Αυστρία (εδώ προσθέστε και τα εξαίρετα Grüner Veltliner) θα μπορούσαν να ξεπεράσουν σε ποιότητα, αν κάνουμε τη σωστή επιλογή, ακόμη και τα ιερά τέρατα της Βουργουνδίας. Υπάρχει, όμως, και το Ασύρτικο της Σαντορίνης, με τα μεταλλικά αρώματα από το ηφαιστειογενές έδαφος του πανέμορφου νησιού. Μια απλή Σαντορίνη δεξαμενής του Σιγάλα, ένα Κτήμα Αργυρού δεξαμενής ή μια Σαντορίνη του Χατζηδάκη θα δώσουν σε όλους να καταλάβουν τι εστί Σαντορίνη, τι εστί λευκό που αναπνέει και εξελίσσεται διαρκώς στο ποτήρι. Αν, μάλιστα, τα κρασιά έχουν και δυο-τρία χρόνια παλαίωσης στην καμπούρα τους, ακόμη καλύτερα! Οι Σαντορίνες που ζυμώνονται και παλαιώνουν σε δρύινα βαρέλια έχουν πάντα το ενδιαφέρον τους, για τον γράφοντα, ωστόσο, δεν παρουσιάζουν το ενδιαφέρον των κρασιών δεξαμενής, καθώς οι Σαντορίνες που περνούν από βαρέλι χάνουν ένα σημαντικό μέρος από τα πρωτογενή αρώματά τους, αλλά και τις μυρωδιές του σπάνιου οικοσυστήματος του νησιού.

 

Όλα αυτά τα λευκά, και όχι μόνο, θα πρέπει να καταναλώνονται σε αισθητά υψηλότερη θερμοκρασία, σε σχέση με τη θερμοκρασία που καταναλώνονται τα υπόλοιπα λευκά. Οι 8-10 βαθμοί Κελσίου είναι πολύ λίγοι για να επιτρέψουν στα μεγάλα λευκά να εκφραστούν, καθώς κρατούν το αρωματικό δυναμικό τους σε συστολή και τη γεύση τους καθηλωμένη. Χρειάζονται σαφώς υψηλότερη θερμοκρασία για να αποδώσουν τα μέγιστα, κάπου ανάμεσα στους 13-16οC. Γενικά, όσο πιο πλούσιο είναι ένα λευκό κρασί τόσο πιο υψηλή θερμοκρασία χρειάζεται για να ανοίξουν τα αρώματα και οι γεύσεις του. Βλέπετε, είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που λέω ότι υπάρχουν λευκά που τα καταναλώνει κανείς σαν κόκκινα. Όσο για φαγητό, διαλέξτε: λευκά κρέατα, φτερωτό κυνήγι, κρεμώδη πιάτα, επιλεγμένα τυριά και αλλαντικά για τις πλείστες Βουργουνδίες, θαλασσινά και ψάρια για τα Riesling και τις απλές Σαντορίνες και άλλα πολλά, λίγες γνώσεις και κάμποση φαντασία χρειάζονται.


02/10/2011

Άρθρα: Γευσιγνωσία

»

Πού έγκειται η διαφορά;

02/04/2017

»

Λευκά που σημάδεψαν μια χώρα

12/02/2017

»

Τρακόσια κρασιά με €15

06/11/2016

»

Τοπικά κόκκινα παλαίωσης

18/09/2016

»

Γιορτινά κόκκινα

27/12/2015

»

Η δύναμη της στιγμής

22/02/2015

»

Φθηνά αλλά παλαίωσης…

08/02/2015

»

Το ζήτημα της αλκοόλης

01/02/2015

»

Όταν τα έχεις…τρακόσια

07/12/2014

»

Λευκά για το κρύο…

22/12/2013

»

Μακριά από τη θλίψη…

15/12/2013

»

Όπου γυρίσεις, φελλός!

05/02/2012

»

Κρασιά διά της αφαιρέσεως…

18/12/2011

»

Λευκά σε ρόλο κόκκινου

02/10/2011

»

Όσα το οξυγόνο αποκαλύπτει...

07/08/2011

»

Η αξιολόγηση ως γεωγραφία

08/05/2011

»

Πόσο σωστά δοκιμάζουμε;

01/05/2011

»

Όταν ο βαθμός γίνεται σταθμός…

17/04/2011

»

Τα κρασιά της γιορτής

19/12/2010

»

Όταν το κρασί είναι ελαττωματικό

12/12/2010

Οίνου Συμβουλευτική Πάνω  |  Πίσω  |  Εκτύπωση  |  Εξειδικευμένη Αναζήτηση  |  Επικοινωνία  |  Αρχική Σελίδα