|
|
Από Ξυνιστέρια πώς πάμε; Εγκαινιάζω σήμερα μια σειρά σημειωμάτων γύρω από το κυπριακό κρασί, κάνοντας αρχή από τους λευκούς οίνους του τόπου, των οποίων η τελική τιμή πώλησης στο ράφι δεν ξεπερνά τις £3. Μιλάμε, λοιπόν, για κρασιά χαμηλής τιμολόγησης, που οινοποιούνται αποκλειστικά από τη γηγενή λευκή ποικιλία Ξυνιστέρι ή από Semillon και
Στην ουσία, όταν αναφερόμαστε σε αυτόχθονες ποικιλίες οιναμπέλου εννοούμε τη μία και τη μοναδική, που δεν είναι άλλη από το προαναφερθέν Ξυνιστέρι, καθώς, παρά την ύπαρξη στα χαρτιά κι άλλων ντόπιων λευκών ποικιλιών, όπως λόγου χάρη το Σπούρτικο, δεν μπορούμε, τουλάχιστον επί του παρόντος, να μιλούμε για οποιαδήποτε ουσιαστική παρουσία άλλου λευκού κυπριακού οινοστάφυλου στην αγορά. Παραταύτα, το Ξυνιστέρι δείχνει - υπό προϋποθέσεις - να διαθέτει το δυναμικό για την παραγωγή λευκών οίνων ποιότητας, όχι κορυφαίας, αλλά ικανής να προσφέρει απλά, ευχάριστα καθημερινά κρασιά με φρουτώδη αρώματα και ελαφριά, δροσερή γεύση.
Προτού παρουσιάσω τα προσωπικά μου συμπεράσματα από τη γευσιγνωσία των Ξυνιστεριών της νέας εσοδείας (2004), κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε κάποια σημαντικά ζητήματα που προκαλούν όντως αρκετό προβληματισμό. Ξεκινώ από το γεγονός ότι, εκπνέοντος του Απρίλη, κυκλοφορούν ακόμη στην αγορά κάποια Ξυνιστέρια του 2003. Έψαξα για παράδειγμα να βρω Alina του 2004 και δεν βρήκα, γύρεψα Island Vines του 2004 και πάλι δεν βρήκα, για να αναφέρω δύο κλασικά παραδείγματα γνωστών λευκών οίνων του νησιού. Πότε θα βγουν στην αγορά τα φρέσκα κρασιά; Μήπως όταν πάψουν να είναι φρέσκα; Δεύτερον. Πολλά από τα κρασιά της νέας σοδειάς ήταν φρεσκοεμφιαλωμένα, σε σημείο που όταν τα άνοιγες μύριζαν θειώδες και τίποτα άλλο. Το θειώδες ή καλύτερα διοξείδιο του θείου, είναι ένα επιτρεπόμενο συντηρητικό και κυρίως αντιοξειδωτικό μέσο, που προστίθεται σε ελεγχόμενες δόσεις σε όλα τα εμφιαλωμένα - και όχι μόνο - κρασιά, έχοντας ως κύρια αποστολή να τα προστατεύει από το επικίνδυνο γι' αυτά οξυγόνο. Όταν το κρασί εμφιαλώνεται βγάζει πολλές φορές έντονα το θειώδες του, τόσο στη μύτη όσο και στο στόμα, με αποτέλεσμα να σκεπάζονται όλα τα αρωματικά και γευστικά του χαρακτηριστικά. Έτσι, ο παραγωγός οφείλει να περιμένει δυο-τρεις τουλάχιστον βδομάδες μετά την εμφιάλωση, προτού θέσει το κρασί του σε κυκλοφορία, εκτός κι εάν από λάθος προσθέσει τόσο πολύ θειώδες, που όσο καιρό κι αν περιμένει το κρασί στην κάβα, το θειώδες δεν θα λέει να το κουνήσει ρούπι!
’λλο ένα ζήτημα που θα ήθελα να θίξω είναι αυτό που έχει να κάνει με τους φελλούς που τα περισσότερα οινοποιεία χρησιμοποιούν, οι οποίοι είναι, δυστυχώς, της κακιάς ώρας, καθώς τα πλείστα επιλέγουν να πωματίζουν τις φιάλες των κρασιών τους με φθηνούς "φελλούς", που δεν αποτελούνται από αμιγές κομμάτι ξύλου, αλλά παράγονται από τη συγκόλληση πολλών τριμμάτων φελλού με ειδική γόμα πολυουρεθάνης. Νομίζω πως είναι πολύ καλύτερα να χρησιμοποιούν πλαστικούς "φελλούς" παρά αυτά τα φθηνά υποκατάστατα, καθώς έτσι θα αποφεύγουν - αν μη τι άλλο - το παντά υπαρκτό πρόβλημα των μολυσμένων φελλών, οι οποίοι μεταφέρουν στο κρασί το γνωστό στους μυημένους βαρύ άρωμα, που καθιστά τον οίνο μη καταναλώσιμο.
Δοκιμάζοντας τα κυπριακά λευκά χαμηλής τιμολόγησης, βρέθηκα ενώπιον άλλης μίας διάπιστωσης, με την οποία δεν μπορώ να συμφωνήσω. Επισήμανα λοιπόν ότι τα σταφύλια που ευθύνονται για την παραγωγή των πλείστων κρασιών αυτής της κατηγορίας τρυγούνται πολύ νωρίς, με αποτέλεσμα τα κρασιά αυτά να φέρουν αλκοολικό τίτλο που κυμαίνεται πέριξ του 11-11,5%. Γιατί; Η Κύπρος είναι μια πολύ θερμή χώρα, στην οποία οι οινοποιήσεις πιο ώριμων σταφυλιών θα έδιναν ίσως καλύτερα αποτελέσματα. Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι σε πιο ώριμους τρύγους θα έπεφτε η οξύτητα των από Ξυνιστέρι παραγόμενων κρασιών, το δοκίμασαν όμως και έχουν πεισθεί ή απλώς το λένε; Δεν προσπαθώ να παραστήσω τον νεωτεριστή, αλλά έχω δοκιμάσει Ξυνιστέρια από πιο ώριμα σταφύλια και τα βρήκα πολύ καλύτερα από τα νεράκια που έχουμε συνηθίσει να φτιάχνουμε. Ας το ψάξουμε λοιπόν.
Τα καλύτερα κυπριακά λευκά κρασιά από £2-£3
Πετρίτης 2003, Οινοποιείο Κυπερούντας Ο Πετρίτης του 2004 δεν έχει ακόμη εμφιαλωθεί, καθώς το κρασί του 2003 διάγει αυτή τη στιγμή το ποιοτικό του απόγειο, κομίζοντας - ας το παραδεχτούμε - νέα ήθη στο τι εστί Ξυνιστέρι. Με την εμπλοκή στο παιγνίδι της κρυοεκχύλισης και της μερικής ωρίμασης σε δρύινο βαρέλι, ο οινοποιός κ. Μηνάς Μηνά, κατάφερε να μας πείσει ότι η ποικιλία μπορεί να εκφράσει ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό πρόσωπο, διατηρώντας την ίδια στιγμή ένα μεγάλο προσόν, απίστευτο μέχρι πρότινος, το προσόν της αντοχής στο χρόνο. Ποιος θα το πίστευε πριν δυο χρόνια ότι κάποια στιγμή ένα κρασί της ποικιλίας θα μπορούσε να επιδείξει αυτήν τη μακροβιότητα; Κανείς. Ο Πετρίτης της εσοδείας 2003 διαθέτει ένα τονισμένο κίτρινο χρώμα, ενώ στην πρώτη επαφή με τη μύτη φανερώνει όλη τη διαφορετικότητά του απ' όλα τα υπόλοιπα Ξυνιστέρια, καθώς, αφήνοντας πίσω του τα φρούτα, βγάζει πυκνά, έντονα και σύνθετα αρώματα, ψημένα και μεστά, που θυμίζουν βούτυρο, κερί και καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς, ενώ στο στόμα επιδεικνύει πλούτο και λιπαρότητα - για τα δεδομένα της ποικιλίας - αλλά και μια πολύ καλή ισορροπία. Εν τέλει, μιλάμε για ένα πολύ καλό λευκό κρασί, με επιτυχημένη σχέση ποιότητας-τιμής, το οποίο πατάει αυτήν τη στιγμή στο ψηλότερο σημείο που έφθασε ποτέ, προτού αρχίσει (σε 2 περίπου μήνες από τώρα) να παίρνει κουρασμένο από τον χρόνο την κάτω βόλτα. Βαθμός: 82/100 Τιμή: £3
Αμπελώνες Κολιός Περσεφόνη 2004 Ο Μάριος Κολιός, στο χωριό Στατός-’γιος Φώτιος, είναι ένας εργασιομανής, ακάματος οινοποιός, που έχει καταφέρει να φτιάξει το καλύτερο Ξυνιστέρι της εσοδείας του 2004, από όσα έχω τουλάχιστον δοκιμάσει, καθώς υπολείπονται ένα-δυο που δεν έχουν ακόμη κυκλοφορήσει. Το κρασί του κινείται σαφώς πιο κοντά στο γνωστό μοντέλο των Ξυνιστεριών που γνωρίζαμε τα τελευταία χρόνια, καθώς διακρίνεται για το ανοικτό, λευκοκίτρινό του χρώμα. Στη μύτη διαθέτει τα πιο καθαρά και ενδιαφέροντα αρώματα απ' όλα τα συνομίληκά του (ροδάκινο, μπανάνα, μήλο, ανθοί), ενώ στο στόμα είναι ελαφρύ μεν αλλά ευχάριστο, δροσερό, φρουτώδες και αυθεντικό. Ένα Ξυνιστέρι που ξεχωρίζει αρωματικά και γευστικά. Πιείτε το όσο είναι ακόμη φρέσκο και σφριγηλό, όπως αρμόζει σε όλα τα κρασιά που οινοποιούνται από την εν λόγω ποικιλία. Βαθμός: 79/100 Τιμή: £2,50
’ης Αμπέλης 2004 Το κρασί του οινοποιείου ’ης Αμπέλης παράγεται από το πάντρεμα δύο ποικιλιών, της γαλλικής Semillon και της ντόπιας Ξυνιστέρι. Χρωματικά ο οίνος κινείται στους τόνους του κίτρινου, μέσα στο οποίο αχνοφαίνονται κάποιες χρυσές ανταύγειες. Στη μύτη υπάρχει μια ικανοποιητική ένταση, που αφήνει τα απλά και ευχάριστα αρώματα του κρασιού να ανέλθουν και να μας φέρουν στο νου μνήμες από ροδάκινο, μπανάνα και ανανά. Στο στόμα, τα λίγα αζύμωτα ζάχαρα συμβάλλουν στο σώμα του κρασιού, αφήνοντας στο τελείωμα μια υπόγλυκη επίγευση, που θα αρέσει σε όσους δεν θέλουν τα κρασιά τους απολύτως ξηρά. Βαθμός: 78/100 Τιμή: £2,50
Γιασκούρης Πάχνα 2004 Το φετινό Ξυνιστέρι του Χρηστάκη Γιασκούρη μπορεί άνετα να συγκαταλεχθεί ανάμεσα στα καλύτερα του είδους. Με πιο τονισμένο κίτρινο χρώμα σε σχέση με τα πλείστα κρασιά της ποικιλίας, πάει να αναδείξει, αλλά με δυσκολία, που ίσως οφείλεται στη φάση που περνά, μια αρωματική "πολυπλοκότητα", όχι συχνή σε τέτοια κρασιά. Στο στόμα διαθέτει καλή γευστική παρουσία, ισορροπία, δροσιά και σφρίγος. Ένα εύκολο λευκό κρασί για καθημερινή κατανάλωση. Βαθμός: 78/100 Τιμή: £2,50
Amalthia 2004, Fikardos Ο αγαπητός Θεόδωρος Φικάρδος είναι ένας από τους πιο γνήσιους οινοποιούς που έχω γνωρίσει. Είναι κύριος, έξω καρδιά και απλός. Του αρέσουν όμως τα αγγλικά. Τι να κάνουμε, όλοι έχουμε τα ελαττώματά μας! Ο Θεόδωρος Φικάρδος, λοιπόν, έχει τα τελευταία δύο χρόνια βελτιώσει το λευκό ξηρό κρασί του με το όνομα Amalthia, το οποίο οινοποιεί από δύο ποικιλίες, τις Ξυνιστέρι και Semillon. Ένα κρασί με κίτρινο χρώμα και πολύ ελαφριά παρουσία διοξειδίου του άνθρακα. Με μέτριας έντασης, απλά και ευχάριστα αρώματα πράσινου μήλου, ανανά και χόρτων και ελαφριά, ευκολόπιοτη και απλή γεύση, που το καθιστά κατάλληλο για καθημερινή κατανάλωση. Βαθμός: 77/100 Τιμή: £2,50
Vasilikon 2004 Αυτό το κρασί, από το ομώνυμο οινοποιείο του Κάθικα, υπήρξε τα τελευταία χρόνια η σημαία της ποικιλίας Ξυνιστέρι. Παρά το ότι εξακολουθεί να συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων του είδους, χαίρομαι που έχει επιτέλους ξεφύγει από την ποιοτική μοναξιά του, κινούμενο πια σ' ένα πεδίο με άλλους 4-5 ανταγωνιστές. Ως κρασί, το Βασιλικό του 2004 διακρίνεται για το σχετικά τονισμένο κίτρινο του χρώμα και το απλό, αλλά καλής έντασης και πυκνότητας άρωμά του, ενώ στο στόμα διαθέτει καλό σώμα - για τα δεδομένα της ποικιλίας - ισορροπία, δροσιά και ευκολόπιοτο, καθημερινό χαρακτήρα. Βαθμός: 77/100 Τιμή: £2,50
* Οι τιμές των κρασιών είναι ενδεικτικές. |
|