Ανταπόκριση από τη Λευκάδα, μέρος Α

Ο δρόμος από την Αθήνα στη Λευκάδα είναι μακρύς αλλά άνετος, καθώς το μεγαλύτερό του μέρος αποτελείται από σύγχρονους αυτοκινητόδρομους, οι οποίοι διαθέτουν όλες τις ανέσεις για ένα όσο το δυνατόν πιο εύκολο και ασφαλές ταξίδι. Στο διάρκειας 6 περίπου ωρών ταξίδι από την πρωτεύουσα προς την πόλη της Λευκάδας, περιλαμβανομένης μία σύντομης στάσης και μίας λογικής ταχύτητας εντός των νόμιμων ορίων, οφείλω να σημειώσω πως απαιτούνται, για το πήγαινε-έλα, περί τα 75 ευρώ σε διόδια (32 μόνο για το πέρασμα της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου) και περί τα 100 ευρώ σε βενζίνη, με δεδομένο ότι η απλή αμόλυβδη εις την Ελλάδα κινείται πέριξ των 2 ευρώ ανά λίτρο. Σε μία χώρα με κατώτατο μισθό στα 772 περίπου ευρώ καθαρά, όπου ο εκπαιδευτικός λαμβάνει περί το χιλιάρικο μηνιαίως και ο γιατρός περί τα 1500, για να ανέβει μετά βίας στις 2000 με τις εφημερίες, αντιλαμβάνεστε την τραγικότητα της καταστάσεως, καθώς ο μέσος Έλλην αδυνατεί να κινηθεί και να ταξιδεύσει μέσα στην ίδια του τη χώρα.  

Τα όσα δραματικά επισημαίνω δεν ελαύνονται από αντιπολιτευτική διάθεση ούτε από κάποια έχθρα έναντι της παρούσας κυβερνήσεως, η οποία, δράττομαι της ευκαιρίας να πω, εάν αντικατασταθεί από το αντιπολιτευτικό τσίρκο της ελλαδικής Βουλής, θα ζήσουμε στιγμές μελανές και πάλι. Πάντως, η κατάσταση, βαίνει κλιμακούμενη και, με δεδομένη την ακρίβεια, που δεν λέει να κοπάσει, και η οποία κατατρώει το εισόδημα, για να μην πω τις σάρκες, των Ελλήνων πολιτών, θα πρέπει να δοθούν λύσεις γενναίες και αποφασιστικές, προκειμένου ο Ελληνισμός να μην χαθεί μέσα σε αυτήν την άκρως επικίνδυνη δίνη της φτώχειας. Δεν ξέρω ποιες είναι αυτές οι λύσεις, δεν γνωρίζω πώς θα πρέπει να επιλεγούν και να εφαρμοστούν, καθώς δεν έχω ζητήσει την ψήφο των Ελλήνων πολιτών, για να τους κυβερνήσω, μια και δεν αισθάνομαι καθόλου κατάλληλος και ικανός για αυτή την ιερή εργασία. Αυτοί που ζήτησαν την ψήφο του λαού, κρίνοντας προφανώς τους εαυτούς τους κατάλληλους να ηγηθούν του έθνους, ας βρουν και τις λύσεις, ας κόψουν τον λαιμό τους να τις βρουν.

Προτού προχωρήσω, σε δεύτερο στάδιο, στο γαστρονομικό και οινικό κομμάτι της Λευκάδας, θα ήθελα να επισημάνω κάποια πράγματα για το νησί αυτό καθεαυτό. Πράγματι, θα πρέπει κανείς να είναι πολύ δύσκολος στα γούστα, για να μην αναγνωρίσει ότι η Λευκάδα είναι μία νήσος, ευμεγέθης θα έλεγα, με άπειρες φυσικές ομορφιές. Θες παραλία, απλώς σταμάτα σε μία άκρη του δρόμου, του όποιου δρόμου, και θα βρεθείς ενώπιον του απόλυτου κάλλους. Κρυστάλλινα νερά, αλλού γαλάζια, αλλού τιρκουάζ, αλλού πράσινα από τα φυλλώματα των πεύκων που αντικατοπτρίζονται στη θάλασσα. Θες αμμουδιά, θες παραλία βοτσαλωτή, θες αμμοχάλικα, ζήτα ό,τι θες σε θάλασσα, θα το βρεις άφθονο. Θες βουνά με πυκνή δασώδη βλάστηση, χωριά ορεινά, θέα από ψηλά, στη Λευκάδα θα τα βρεις όλα.

Έλα, όμως, που η θύελλα του υπερτουρισμού έχει σαρώσει άγρια το νησί κι έχει πια αφήσει για τα καλά τα βαθιά σημάδια της. Ξένοι αγοράζουν το ελληνικό βιος, κτίζοντας και μεταπωλώντας βίλες, καταλύματα τουριστικά φυτρώνουν κάθε μέρα στα πιο απίθανα μέρη, χωρίς σχέδιο, χωρίς μελέτη. Σ’ ένα χωράφι μέσα εγείρεται τουριστικό κατάλυμα, χωρίς ασφάλτινο δρόμο μπροστά, χωρίς πεζοδρόμιο, χωρίς φωτισμό, έτσι, πρόχειρα και βιαστικά. Εν τω μεταξύ, εκατοντάδες είναι οι άδειες ανέγερσης καταλυμάτων, οι οποίες εκκρεμούν ενώπιον του Δήμου Λευκάδος. Έχουν πάρει σειρά κι αυτές, να προσθέσουν το δικό τους λιθαράκι στη συντελούμενη καταστροφή. Η Λευκάδα, η πανέμορφη Λευκάδα, χρειάζεται όραμα, σχέδιο, μα πάνω απ’ όλα χρειάζεται υποδομές, οι οποίες είναι απούσες, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού. Θα μπορούσα να αναφέρω κάποιες ιδέες από αυτό το πολύ ταπεινό βήμα, αλλά ούτε ινφλουένσερ είμαι ούτε εκλελεγμένος δήμαρχος, ένα χωριατόπαιδο από την Κύπρο είμαι, οπότε, αφήνω αυτό το ιερό έργο στις αρχές του νησιού, οι οποίες διεκδίκησαν και έλαβαν την ψήφο του ανυποψίαστου λαού.

Για τα γαστροοινικά επιφυλάσσομαι…