Οι τιμές των τοπικών κρασιών

Στη γειτονιά μου άνοιξε μία πολύ ωραία και πλούσια σε εμπόρευμα κάβα. Όταν ο χρόνος μου το επιτρέπει, περνάω και κοιτάζω τα ράφια με τα κρασιά. Κρασιά ων ουκ έστιν αριθμός, από όλο τον κόσμο κι απ’ όλη την γκάμα των εν Κύπρω εισαγωγέων. Και τοπικά πολλά και ελλαδικά και γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και Νέο Κόσμο. Και καλές τιμές, καθώς όλα σχεδόν τα βρίσκεις σε τιμές χαμηλότερες από ό,τι στις πλείστες υπεραγορές της χώρας, τα γνωστά στο κυπριακό κοινό «σουπερμάρκετ». Πήρα μία ωραία Valpolicella Ripasso καλού παραγωγού κάτω από τα 20 ευρώ, πήρα μία Rioja Reserva κάπου εκεί τριγύρω, στα 21 ευρώ. Την ίδια Rioja τη συνάντησα σε μεγάλη υπεραγορά της Λευκωσίας στα 27 ευρώ. Τέλος πάντων, έτυχε να πάρω διάφορα κρασιά από την εν λόγω κάβα, και τοπικά και μη, σε πολύ καλές τιμές. Και το ξαναλέω: αυτό που μου αρέσει εκεί είναι η πολυσυλλεκτικότητα και η ποικιλία, μια και ο ιδιοκτήτης της προμηθεύεται κρασιά από όλο το φάσμα της αγοράς και δεν περιορίζεται στις δικές του εισαγωγές (που δεν γνωρίζω κιόλας εάν κάνει), όπως οι πλείστοι των συναδέλφων του.

Στην τελευταία μου επίσκεψη ήθελα να πάρω δύο φιάλες, προκειμένου να τις πάω σε ένα φιλικό σπίτι, στο οποίο θα δειπνούσαμε το ίδιο βράδυ. Είπα να πάρω κάτι από τον τόπο μου, να στηρίξω τους παραγωγούς μας. Έψαχνα για κάτι που δεν είχα ξαναδοκιμάσει ή για κάτι που πήγαινε καιρός να γευτώ. Είδα κάτι Γιαννούδια, είδα κάτι Μαραθεύτικα, είδα κάτι Μαύρα, κάτι άσπρα, κάτι έτσι κάτι αλλιώς, δεν έβρισκα φιάλη κάτω από τα 20 ευρώ! Καλά, να πάρω ένα Γιαννούδι στα 20 ή στα 25 ευρώ στο ράφι, που το έφτιαξε κάποιο οινοποιείο για πρώτη ή για δεύτερη, έστω για τρίτη ή τέταρτη χρονιά στα 25 ευρώ; Θα μου πείτε «γιατί όχι, βρε ιδιότροπε άνθρωπε»; Να το πάρεις και να πεις κι ένα τραγούδι! Τι ψυχή έχουν 25 ευρώ για τον αδελφό σου τον Κύπριο;

Σωστά! Πλην, όμως, πλάι σε αυτό το Γιαννούδι έστεκε μία λαμπρή Rioja Reserva του Marqués de Riscal στα 21 ευρώ και παραδίπλα στεκόταν μία Valpolicella Ripasso του Tommasi στα 19 ευρώ και δίπλα από αυτήν προέβαλλε ένα château από το Μπορντό, εγνωσμένης ποιότητας, στα 22 ευρώ. Το καθένα από αυτά ήταν κεκοσμημένο με την ιστορική ετικέτα της περιοχής του, ενώ όλα ήταν τουλάχιστον πέντε ετών σε ηλικία, οπότε μία κάποια εξέλιξη στη φιάλη την είχαν. Πέστε μου, γιατί να πάρει κανείς το Γιαννούδι ή το Μαύρο κτλ., όταν στο ίδιο ράφι προσφέρονται επιλογές οικουμενικού κύρους και διαχρονικής ανά τους αιώνες ποιότητας;

Να σταθούμε ολίγον εις το τελευταίο, τη διαχρονική ανά τους αιώνες ποιότητα. Βλέπετε, το Γιαννούδι μόλις προχθές το ανακαλύψαμε, δεν ξέρουμε καλά-καλά τι είναι. Κάναμε μερικές οινοποιήσεις, στην ουσία πειραματικές, να ιδούμε πού στέκει, πώς συμπεριφέρεται, τι του αρέσει οινοποιητικά και τι όχι, τι εκχύλιση σηκώνει, τι ωρίμαση σε βαρέλι αντέχει, τι εξέλιξη παρουσιάζει προϊόντος του χρόνου και τα συναφή. Δηλαδή, εμείς εδώ θα βάλουμε το κάρο μπροστά από το άλογο και θα σηκώσουμε πρώτα την τιμή και μετά βλέπουμε και κάνουμε με το κρασί και τη εν γένει ποιότητά του;

Πολλοί παραγωγοί πιστεύουν εσφαλμένα ότι η τιμή ενός οίνου καθορίζεται από το μέγεθος της παραγωγής του και από τους κόπους και τα έξοδα που απαιτήθηκαν για τη δημιουργία του, αλλά, αυτά τα μεγέθη, η μικρή, δηλαδή, παραγωγή σε φιάλες και τα μεγάλα σε ύψος έξοδα, ουδεμία σχέση μπορεί να έχουν με την τελική τιμολόγηση, καθώς το κρασί, όσο μικρή κι αν είναι η παραγωγή του κι όσο μεγάλα κι αν είναι τα έξοδά του, μπορεί να βγει μάπα ή μέτριο ή απλώς συμπαθητικό, οπότε να μην σηκώνει υψηλή τιμολόγηση.

Ας μετρήσουμε, λοιπόν, καλύτερα το οινικό μας ανάστημα, χωρίς τιμολογιακές ή άλλες εξάρσεις, αλλά και χωρίς δισταγμούς και συμπλέγματα κατωτερότητας. Είμαστε αυτοί που είμαστε, προσπαθούμε, έχουμε σημειώσει αξιοπρόσεκτη πρόοδο, ας μην βιαζόμαστε όμως να γίνουμε Μπορντό ή Rioja, έχουμε ακόμη κάτι αιώνες δρόμο.