Τα παράδοξα των διαγωνισμών

Περνώντας από τα ράφια γνωστής υπεραγοράς, κοντοστάθηκα στο τμήμα των κρασιών, όπου μου έλκυσαν το ενδιαφέρον μερικές ετικέτες ιδιωτικής εμφιάλωσης, οι οποίες, προφανώς, παράγονται αποκλειστικά για την εν λόγω επιχείρηση. Εταιρείες που εμφιαλώνουν ιδιωτικές ετικέτες υπάρχουν αρκετές, σε Κύπρο και εξωτερικό. Επιστρατεύοντας τους δικούς τους συμβούλους, οι μεγάλοι οίκοι της λιανικής προσφέρουν προς πώληση αυτά τα κρασιά, σε τιμές που συχνά εντυπωσιάζουν με την προσιτότητά τους. Τέτοια κρασιά μπορεί να συναντήσει κανείς σε τιμές της τάξης των 2,99 ευρώ, των 3,49, 3,99, 4,49, 4,99 κτλ., αναφέρω μερικές μόνο από τις συνήθεις τιμολογιακές κατηγορίες.

Στην περί του λόγου επίσκεψή μου στην αλυσίδα υπεραγορών, εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως αρκετά από αυτά τα κρασιά, των τριών και των τεσσάρων ευρώ, έφεραν περήφανα στο μπουκάλι χρυσά και αργυρά μετάλλια από περιλάλητους ευρωπαϊκούς διαγωνισμούς. Ένα λευκό από την ποικιλία Chardonnay, που τιμάτο κάτω από τα 4 ευρώ στο ράφι, έφερε διπλό χρυσό από γαλλικό διαγωνισμό, ενώ ένα Syrah των 4, πάνω-κάτω, ευρώ έφερε εις το πέτο αργυρό μετάλλιο από γνωστό ευρωπαϊκό διαγωνισμό. Επήρα και τα δύο, προκειμένου να τα δοκιμάσω και να ικανοποιήσω τη φουντωμένη περιέργειά μου.

Τα δοκίμασα ψες. Το λευκό είναι ένα καλοοινοποιημένο κρασί, χωρίς τεχνολογικά λάθη, ευχάριστο, φρουτώδες και απλό αρωματικά και γευστικά. Είναι, εν ολίγοις, ένα τίμιο κρασί, που το καταναλώνει κανείς με ευχαρίστηση, χωρίς, βεβαίως, να αποτελεί οινική εμπειρία, πόσω μάλλον να αιτιολογεί το διπλό χρυσό που φέρει περηφάνως στη φιάλη του. Το Syrah είναι κι αυτό ένα πολύ απλό κρασί, σαφώς απλούστερο του Chardonnay, που ίσα που μπορεί να αιτιολογήσει τον όρο «ευχάριστο», ένα, δηλαδή, μονοδιάστατο ερυθρό, ελαφρύ γευστικά και απλοϊκό αρωματικά, το οποίο σε κάνει να διερωτάσαι με ποια λογική και με ποια κριτήρια κρίθηκε άξιο κατάκτησης αργυρού μεταλλίου.

Αυτή, βεβαίως, είναι η προσωπική μου γνώμη. Αλλά, ξέρετε, και στουρνάρι να ήμουνα, στις τρεις συναπτές δεκαετίες που έχω το βίτσιο να οινογραφώ και να δοκιμάζω κρασιά, κάτι γνωστικό θα έχω αποκομίσει, όχι πολλά πράγματα, ίσα που να μπορώ να διακρίνω ένα μέτριο ή ένα απλό κρασί από ένα αληθινά καλό. Αυτά είναι, δυστυχώς, τα παρατράγουδα με τους διαγωνισμούς και με την τυφλή γευστική δοκιμή. Αυτά είναι τα παρατράγουδα κι αυτές είναι οι αστοχίες, όταν μία ετερόκλητη ομάδα κριτών, με διαφορετικές ικανότητες και άνιση γνώση, καλείται να αποφανθεί για το ποια κρασιά είναι άξια ενός μεταλλίου, σε ένα ασφυκτικό μάλιστα πλαίσιο, όπως αυτό της τυφλής δοκιμής, η οποία το μόνο που τελικώς επιτυγχάνει είναι να συρρικνώνει την προσωπικότητα ενός κρασιού σε μία φωτογραφική στιγμή, τη στιγμή εκείνη που θα περάσει μπρος από κάθε κριτή, αποκομμένο από όλα τα πολύτιμα γι’ αυτό στοιχεία της ταυτότητάς του, προκειμένου να κριθεί και, τελικώς, να καταταχθεί, σε κάποια δευτερόλεπτα, στην τόσο απαιτητική κλίμακα της ποιότητας.