Το δείπνο της κυπριακής Προεδρίας

Σε μια ιστορική καμπή της ευρωπαϊκής μας πορείας, η πατρίδα μας αναλαμβάνει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυστυχώς, σε αυτή την κρίσιμη για τον τόπο μας στιγμή, η εικόνα αμαυρώνεται από διάφορα βίντεο αγνώστου προελεύσεως, τα οποία αρνούμαι να παρακολουθήσω, που, όμως, έγιναν αιτία να επικρατήσουν και πάλι οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες διάφορων κομματιδίων. Κομματιδίων, τα οποία έβαλαν πάνω από το συμφέρον της πατρίδος και του έθνους τα πολιτικά παίγνια. Αντί να σταθούμε πλάι στον Πρόεδρο της χώρας, όποιος κι αν είναι αυτός, αυτή τη σπάνια για την Κύπρο στιγμή, αφήνοντας για αργότερα τα των βίντεο και των ευθυνών, αναλωνόμαστε και πάλι σε μικρότητες και τρωγόμαστε μεταξύ μας λες και δεν επιβαίνουμε στο ίδιο καράβι.

Φεύγοντας από την πολιτική, έρχομαι στο προκείμενο, που δεν είναι άλλο από το δείπνο, που ο Πρόεδρος της χώρας παρέθεσε στους ηγέτες και τους λοιπούς αξιωματούχους της Ένωσης, οι οποίοι επισκέφθηκαν το νησί μας για να παρευρεθούν στην τελετή ανάληψης της Προεδρίας. Το δείπνο, λοιπόν, αυτό παρατέθηκε στη Λεβέντειο Πινακοθήκη, ένα αληθινό κόσμημα για τη Λευκωσία, από μία εταιρεία παροχής υπηρεσιών εστίασης. Στο εν λόγω δείπνο σερβιρίστηκαν ορισμένα τοπικά κρασιά, τα οποία κλήθηκαν να συνοδεύσουν τα εδέσματα της βραδιάς. Προτού υπεισέλθω στα κρασιά αυτά καθεαυτά, θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω ότι, όπως και από τη σχετική φωτογραφία προκύπτει, τα κρασοπότηρα που επιλέχθηκαν για ένα τόσο σημαντικό δείπνο ήταν μάλλον ακατάλληλα για το σερβίρισμα ποιοτικού κρασιού. Πρώτον, γιατί δεν ήταν κατασκευασμένα από καθαρό γυαλί ή κρύσταλλο, καθώς διέθεταν αρκετές ραβδώσεις στην κούπα, γεγονός ασύμβατο με τις απαιτήσεις ενός σωστού οινικού σερβιρίσματος, δεύτερον, γιατί η κούπα αντί στα στενεύει στο άνω της μέρος, εγκλωβίζοντας τα αρώματα, αντιθέτως άνοιγε προς τα έξω και, τρίτον, γιατί τα εν λόγω κρασοπότηρα ήταν μικρά σε μέγεθος, μη επιτρέποντας στα  κρασιά, κυρίως, δε, τα κόκκινα, να αναπνεύσουν αποτελεσματικά. Τόσους σομελιέ έχουμε στο νησί, μερικοί εκ των οποίων βραβευμένοι, μέχρι και μάστερ σομελιέ διαθέτουμε, χάθηκε ο κόσμος να ρωτούσαμε για να μάθουμε;

Κοιτάζοντας τη λίστα με τα κρασιά, είδα ότι όλα, πλην της Κουμανδαρίας της ΚΕΟ, προερχόντουσαν από τις τάξεις του οινοποιείου Βλασίδης. Εξαιρετικός οινοποιός ο κύριος Βλασίδης, πολλές φορές το έγραψα, άλλωστε, αλλά γιατί όλα τα κρασιά από ένα και μόνο οινοποιείο; Για παράδειγμα, το πρώτο κρασί, το λευκό, ονόματι Γρίφος 2 (Ξυνιστέρι, Sauvignon Blanc), ήταν ό,τι αντιπροσωπευτικότερο μπορούσαμε να έχουμε ως αμπελοοινικός τόπος; Προσωπικά θεωρώ πως το Ξυνιστέρι Single Vineyard του Βασιλικού ή ο Πετρίτης της Κυπερούντας ή το Ξυνιστέρι της Έζουσας, πιθανώς και κάποια ακόμη κρασιά της ποικιλίας, θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικές επιλογές, όχι μόνο λόγω του ότι παράγονται αποκλειστικά από Ξυνιστέρι, αλλά και για μια σειρά άλλων, οργανοληπτικών, κυρίως, λόγων. Το Alates (Ξυνιστέρι), ωραίο κρασί, αλλά γιατί έπρεπε να συνοδεύσει τρία πιάτα, δεν μπορούσε να μπει στο μενού και μία Μωροκανέλλα, λόγου χάρη; Το ίδιο ισχύει και για το εξαιρετικό Όρομαν (Γιαννούδι), που συνόδευσε δύο πιάτα, στο ένα από τα δύο θα μπορούσε, φερ’ ειπείν, να σερβιριστεί ένα Μαραθεύτικο, όπως του οινοποιείου Βάσα, για παράδειγμα.

Όλες αυτές οι επισημάνσεις δεν έχουν σκοπό ούτε να μειώσουν τα κρασιά που επιλέχθηκαν ούτε, βέβαια, και να διαφημίσουν κάποια οινοποιεία, των οποίων τα κρασιά εισηγήθηκα. Σκοπός μου, αποκλειστικός και μόνο, είναι να εξηγήσω με ποιο τρόπο μία επιλογή κρασιών, για ένα τόσο σημαντικό δείπνο, θα μπορούσε να είναι πληρέστερη, περιεκτικότερη και πιο πλουραλιστική, προκειμένου να δώσει πιο ανάγλυφη την εικόνα του διαρκώς εξελισσόμενου και συνεχώς βελτιούμενου κυπριακού αμπελώνα.